HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Και κυνηγάς ένα όνειρο που δεν σου θυμίζει τίποτα. Ή σου θυμίζει. Κάτι από τα παλιά. Και αναμοχλεύεις θυσίες και παραχωρήσεις. Επαναλαμβάνεις λάθη. Επαναλαμβάνεις αλήθεια. Ψάχνεις τι σωστό να κάνεις. Τι σωστό έκανες. Ονειρεύεσαι ζωή και γράφεις. Γράφεις πολύ. Για ότι έχει περισσέψει από κάτι που είχες πολύ. Από κάτι δικό σου. Από κάτι δικό σας. Ονειρεύεσαι ζωή και απομακρύνεις το τώρα. Με επιφύλαξη διαβάζεις ποίηση. Με τρόμο ξαναδιαβάζεις αυτα που έγραψες. Συνειδητοποιείς τις ελλείψεις. Όχι όσων γράφεις. Όχι του πως τα γράφεις. Τέλος πάντων. Ονειρεύεσαι. Ζωή; Δεν ξέρεις που αλλού να ψάξεις. Τι άλλο να ζητήσεις. Πως να το ζητήσεις; Δεν ξέρεις πως το λένε. Το όνομα. Εχεις ξεχάσει (ή δεν ήξερες ποτέ) το όνομα. Πως προφέρεται. Πως διαβάζεται. Πως λέγεσαι; Πως σε φωνάζουν; Αλλαγή. Μεγάλη. Μικρή. Αλλαγή. Κενά. Στη μνήμη. Στο τώρα. Κενά. Κρίμα. Αυτό λες. Μόνο λες. Κρίμα. ...................................

Κράτησε την ανάσα σου. Δεν την χρειάζομαι. Δεν την χρειάζεσαι. Είσαι η αλήθεια στα όσα είμαι και στα όσα θέλω. Είσαι η αρχή των ονείρων και το τέλος στους εφιάλτες. Είμαι το σήμερα και είσαι το χτες που με ξεπρόβαλε. Είμαι η ανατολή και είσαι το σκοτάδι που με ανέδειξε. Είμαι το καλημέρα και είσαι το χαμόγελο πριν. Είμαι το τραγούδι και είσαι η έμπνευση που το έστειλε στο χαρτί. Είμαι το φως και είσαι ο Θεός που το έπλασε. Είμαι η αμαρτία και είσαι η συγχώρεση. Είμαι το αίμα και είσαι η φλέβα. Είμαι η κουρτίνα και είσαι το παράθυρο με τη θέα. Είμαι το κίνημα και είσαι η επανάσταση. Είμαι ο φόβος και είσαι το ψέμα. Είμαι το ένστικτο και είσαι ο συμβιβασμός. Είμαι η προέλευση και είσαι η καταγωγή. Είμαι το νόημα και είσαι η πραγματική ζωή. Ψέματα. Όλα ψέματα. Κανένα παράθυρο ανοιχτό. Όλα κλειστά ερμητικά και σφαλισμένα καλά. Κανένα χαμόγελο. Κανένας Θεός δημιουργός μου. Καμία επανάσταση. Μόνο ψύγματα φωνής ενάντια σε κάτι που δεν συνέβη. Τα ένστικτα μου θα μεινουν ένστικτα καλά κ...

Κούραση στο τέλος της μέρας. Αμφιταλάντευση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Μεταξύ ζωής και αλήθειας. Ψέμα και θάνατος. Κάπου εκει κολυμπάει το τώρα μου. Και το καταβροχθίζουν τα βατράχια. Εξάντληση ανάμεσα στα σάλια ενός βατράχου. Αγκαλιά με μια ροζ γλώσσα. Μια αίσθηση υγρής ηδονής. Ναι, σαν αυτή που δεν κατάφερα να σου χαρίσω. Σαν αυτή που δεν μας χτύπησε την πόρτα ποτέ.

Γιατί να λέμε αλλόκοτη την χαρά που μας περιβάλλει, και παράξενη, όταν μπορούμε ακόμα στα μάτια να κοιτιόμαστε;

Με κουρδίζεις και μ' αφήνεις να χτυπάω σ' ένα μόνιμο τικ-τακ. Τικ.

"Ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δύο τόπους" είπε κάποιος μεγάλος. Μα τώρα, σ' αυτή τη μικρή πόλη με τους μεγάλους ανθρώπους και την  ολοζώντανη γλώσσα η μόνη απόσταση που με χωρίζει  από το μελιστάλαχτο κορμί σου και τα μάγια μάτια σου είναι τα χιλιόμετρα που ορίζει το εκεί με το εδώ. Χιλιόμετρα ουκ ολίγα και η φωνή μακραίνει  στου τηλεφώνου τη γραμμή. Δεν το όρίζω, δεν τ' ονομάζω. Δεν μου είναι γνωστό άλλωστε το τώρα μας. Μα το αφήνω να διαπρέψει  σαν πολύβουο μελίσσι  στην ησυχία της ζωής μου. Γλυκά τα λόγια σου μα λίγα μπρος στην απόσταση που ορίζει όχι ο χρόνος μα ο χώρος. Ο χώρος μικρός και η σκέψη σου υγρή και πλανεύτρα. Μου λείπεις πριγκηπική μου παρουσία και γίνεται το παραμύθι ιστορία μαγική για κάποιου έρωτα την τυφλή απουσία.

Πιθανόν και να μη ζήτησα τίποτα. Ίσως και να έδωσες κάτι. Μα με ένα ίσως και ένα πιθανόν, έρωτας δε λογιέται.