HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Δηλαδή  μας εγκλώβισαν  στη σεξουαλικότητά μας θέλουν να την απολαμβάνουμε "τόσο όσο" να την εκτονώνουμε "όσο πρέπει" να την ενδυόμαστε "τόσο όσο". Τι μας λες; Μήπως να μας λέγανε και το πότε να ορεκτούμε ένα τσιγαράκι;  

Για κάποιους οι χρονιές δεν αλλάζουν με τον ερχομό του Γενάρη. Για παράδειγμα εδώ και μερικά χρόνια δεν έβρισκα καμιά λογική σε αυτή την αλλαγή. Οπότε αρχίσαμε με μια φίλη να γιορτάζουμε παραμονή πρωτοχρονιάς την 31 η Αυγούστου. Φοράγαμε ακόμα τα καλοκαιρινά μας. Καθόμασταν στο μπαλκόνι στο σπίτι εκεί στην Κυψέλη. Ήμασταν μαυρισμένοι και ανέμελοι ακόμα από τις διακοπές του Αυγούστου αλλά είχαμε στο μυαλό πως όντως η επόμενη χρονιά ξεκινούσε. Και εκεί γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα αφού είχαμε ευχηθεί ο ένας στον άλλο χρόνια πολλά και είχαμε τελειώσει τη δεύτερη μπουκάλα κρασί και τα γλυκά, ερχόταν πάντα ένα μικρό αεράκι. Αυτό ήταν η αλλαγή της χρονιάς. Αυτό το αεράκι. Η πρώτη Σεπτεμβρίου είναι για πολλούς μια αρχή και ένα τέλος. Τελειώνει το καλοκαίρι. Η ξεγνοιασιά. Η ζέστη. Οι θάλασσες και τα βραδινά μπάνια. Η αλμύρα. Η άμμος στο αμάξι και τα παπούτσια. Τα λίγα ρούχα. Την πρώτη Σεπτεμβρίου θέτουμε νέους στόχους και οργανωνόμαστε. Μπορεί να είναι ένα κατάλοιπο από τα σχολικά μας χρ...

Είμαι στη μέση. Στα δεξιά μου ένα παιδί στα δεκαέξι φωνάζει να κρατήσει τους εισβολείς Μακριά απ’ το σπίτι του. Φωνάζει δυνατά. Την πλησιάζουν. Το σώμα της αντιδρά. Ένα σώμα εφηβικό Ατίθασο Αντιδρά Συλλαμβάνεται Φυλακίζεται Με τις εγκρίσεις των αρμοδίων Πως γίνεται άλλωστε να μείνει ατιμώρητη Τόση αντιδραστικότητα. Στα αριστερά μου ένα παιδί στα δεκαέξι τρέχει να σωθεί από τα όπλα Που κρατάνε οι συμμαθητές του Και παίζουν Στην αυλή του σχολείου Και σκοτώνουν το ένα το άλλο Το άσπρο το μαύρο Η αστυνομία επεμβαίνει αργά Και σιγουρεύεται πως το μαύρο πέθανε Και το λευκό ζεί Ευτυχώς γιατί ανησυχήσαμε πως το κακό Ήταν ακόμα ζωντανό. Πίσω μου το πριν Ιδιο κι απαράλλαχτο Μπροστά μου το ύστερα Ανίκανο να προσδιοριστεί Είμαι στη μέση Η απόφαση για τόλμη πνίγεται στην ευκολία Στο μετρό Στα μπαρ Στην ψυχανάλυση. Είμαι στη μέση Γαμώτο.

  Στην κόλαση που γεννήθηκα με αρχίδια και πουλί Και συγκινημένοι οι συγγενείς ούρλιαζαν στους δρόμους της Είναι αγόρι, είναι αγόρι και δακρύζανε υστερικά Μου έδωσαν να καταλάβω πως σε όλα είχα δικαίωμα να επέμβω Να μιλήσω Να αποφασίσω. Ώσπου γνωρίστηκα μια μέρα με τη μάνα μου. Και κατάλαβα πως δε δικαιούται Να διεκδικεί Όσα δικαιούται. Δε δικαιούται να υπερβάλει Και δε δικαιούται να δικαιούται. Δε δικαιούται να ρισκάρει Γιατί δεν έχει τα αρχίδια να το κάνει. Δε δικαιούται να ζεί μόνη Γιατί ποιός θα ‘ναι ο άντρας του σπιτιού; Δε δικαιούται να αποφασίζει Γιατί πάλι έχει περίοδο. Δε δικαιούται να θυμώνει Γιατί τι φταίμε που είναι αγάμητη. Δε δικαιούται να αντισταθεί Γιατί τα ήθελε ο κώλος της. Δε δικαιούται να γεννήσει Γιατί πρέπει επιτέλους να διαλέξει. Δε δικαιούται να μη γεννήσει Γιατί όταν τον έπαιρνε ήταν καλά. Δε δικαιούται να δικαιούται Να διεκδικεί Γιατί αν διεκδικήσει Και κερδίσει Πως θα πούμε εμείς μετά Τα τίμ...

Κάθε φορά την άλλη φορά  την επόμενη λέμε μέχρι που στο τέλος δεν υπήρξε  επόμενη και ούτε άλλη φορά για να συναντηθούμε.                                                   Les amants - Rene Magritte

Όταν πεθάνω τραγουδήστε Αφήστε στην άκρη  τις μαλακίες και πείτε αλήθειες Πείτε πως μίλαγα δυνατά Πως έδινα ότι είχα Πως γέλούσα γάργαρα Πείτε πως  θύμωνα εύκολα Πως μου έλειπε ο έρωτας Πείτε αλήθειες γαμώτο Αφήστε τα βιογραφικά Δεν αφορούν κανένα Δώστε τροφή στους άγνωστους Και στις θρήσκες Που τυχαία βρέθηκαν σε αυτή την εκκλησία Να ακούσουν πως πέρασε η ζωή χωρίς έρωτα Με αλκοόλ και τσιγάρα καρέλια Σε μικρά δωμάτια στο Παρίσι Πως έζησα κρυφά σε πάρκα Και δρόμους που δεν γνώρισε κανείς Πως μπήκα μεθυσμένος σε ταξί Και μετρό Πως μισούσα τα λεωφορεία Γιατί με πήγαιναν κάπου που δεν ήθελα Και όλο έχανα όλα αυτά που έβλεπα να περνάνε Πείτε πως ήθελα να φοράω χρυσά σκουλαρίκια Και ρούχα γυναικεία Πως μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα Όπως και οι γυναίκες σε σχέση με τους άντρες Πως δύσκολα η ζωή θα με έβλεπε παντρεμένο Με παιδιά και σκύλους σε αγρόκτημα Πείτε αλήθειες γαμώτο κι αφήστε τις μαλακίες Τα καλά παιδιά και τα τ...

Απόκοσμη αναζήτηση Η ερωτική ευτυχία. Μεγαλεπίβολο πλανο στην ταχύτητα των ημερών Και των ωρών Που τρέχουν. Τι να κυνηγήσεις πρώτο; Το όνειρο; Τον έρωτα; Τι να διεκδικήσεις στην Ανυπάκουη ορμή για έρωτα άνευ όρων Στην τυφλή και ασταμάτητη Αντίδραση της καρδιάς Για λίγη ανταλλαγή. Απόκοσμη αναζήτηση Η αμοιβαιότητα. Η έστω για ένα βράδυ ισότιμη Ερωτική αλληλεπίδραση των σωμάτων. Για την απόκοσμη αμοιβαιότητα Των μυαλών Ούτε λόγος Μπρος στην ταχύτητα των ημερών Και των ωρών. Επαναλαπτική διαδικασία Άνευ όρων. Παραδομένοι εν λευκώ Στην οριακή σύγκλιση Των επιθυμιών μας. Απόκοσμη αναζήτηση Η ολοκληρωτική σύγκλιση Των επιθυμιών μας.

Μικρά και μεγάλα Σύννεφα με όριο κανένα Οδηγούν με ασφαλές μέσο Τη σκέψη μου Σε ιστορίες του μετά. Ο θάνατος. Ο ανίκητος και Βαρετά επαναληπτικός Και αδιάλλακτα ισχυρός Θάνατος Όλων μας Μου προκαλεί μια κάποια ευτυχία. Αρχικά για την ικανότητα του Να επιβάλλεται σε όλους Τους πικρόχολους Κακούς Μικροπρεπείς Και εκδικητικούς Τιποτάκηδες Που κάνουν τη ζωή μας πιο δύσκολη. Και δευτερευόντως για τα μέρη Που ο ίδιος αυτός που σου αφαιρεί τη ζωή Σε ταξιδεύει. Μέρη ανύπαρκτα, φωτεινά Ισότιμα Ερωτικά Θεσπέσια. Δεν ξέρω Θα ‘χω γεύση; Όραση; Μηπως όλα αυτά θα τα φαντάζομαι; Μήπως όπως ο θάνατος ο ίδιος Επαναλαμβάνει εαυτόν εν τέλει Σαν προβολή εικοσιτετράωρου σινεμά ατέλειωτη Επαναλαμβάνει τις εικόνες και από το μετά Χωρίς έγνοια Χωρίς συναίσθημα; Θα μπορώ να αγγίξω και να αγκαλιάσω Ένα σύννεφο; Θα μπορώ να  βουτήξω σε όνειρα ανθρώπων; Να ανατρέψω σχέδια ανθρώπων Ή να απότρέψω μια παράξενη συνάντηση; ...

Γλυκιά στεναχώρια Πόσο όμορφα τυλίγεις τα απογεύματα Της κυριακής Καθώς παρακολουθούμε Ατάραχοι Κι αμέτοχοι Τον άνθρωπο Να πουλάει τον άνθρωπο Σε άνθρωπο; Κι ούτε άνθρωπος δεν είπε Ο άνθρωπος διψάει Ο άνθρωπος φοβάται Και κρυώνει Και ο άνθρωπος δεν είναι για πούλημα. Φοβάτε τον άνθρωπο ο άνθρωπος Κι όλα όσα μπορεί να κάνει. Δε φοβάται ο άνθρωπος τον άνθρωπο Γιατί δεν κάνει τίποτα. Κάθεται μόνο Παρακολουθώντας τις εξελίξεις της πώλησης Αμέτοχος. [Ή μήπως ενεργά συμμετέχοντας με την απάθειά του;] Ποιός μπορεί να πει Ποιός άνθρωπος πιο αδύναμος είναι; Αυτός που πουλάει; Αυτός που πουλιέται; Αυτός που τους βλέπει; Ποιός ξέρει. Σκλαβοπάζαρο στη Λιβύη / 2017 / Άνθρωπος σε τιμή κόστους: 400 ευρώ το κομμάτι.

1. Όλα αυτά Τα πολλά υποσχόμενα βλέμματα Που ανταλλάζουμε στον ποδηλατόδρομο Με τους  διερχόμενους Ποδηλάτες. 2. Κλείσιμο ματιού Στην παρανομία σου Να το ΄χες έτοιμο Και δοκιμασμένο σε πρόβα; Πρόβα συνωμοτικής παρανομίας. 3. Μάτια αντιμέτωπα Για δευτερόλεπτα Κι ούτε καν- Πόσα υπόσχονται 4. Μέρες χωρίς νέα σου Κι όλο και πιο πολύ Σε ψάχνω στις τυχαίες Και σύντομες συναντήσεις Με αγνώστους στον δρόμο. Η άγνοια διευκολύνει τη φαντασία Εικόνες απ’ το μέλλον Που δεν πρόκειται να επαληθευτούν Μα πόση ανάταση προσφέρουν στιγμιαία 5. Ο τρόπος Έχει μεγάλη σημασία Δίνει σκυτάλη στην πιθανότητα 6. Αόριστα χείλη Που κοίταξες Κι αναγνώρισες σε αυτά το παρελθόν Και τα αγνόησες αντιδραστικά Για να πας στα επόμενα Αόριστα αγνώστου χείλη 7. Φώτα που τρυπάνε τα μάτια Πλησιάζουν Ποιος κρύβεται πίσω τους; Ποιος ανυπομονεί να μάθει το ίδιο για τα δικά σου; 8. Αταίριαστα πρόσωπα Συνδ...

Που βγάζουν το κεφάλι τους  απ' το ανοιχτό κλουβί  και κοιτούν αριστερά δεξιά και ξανά αριστερά για σιγουριά μην έρχεται κανείς και ξανακάθονται στ' αυγά τους. Που δεν πατάνε το πόδι τους στο επόμενο βήμα αν δεν είναι σίγουρο το χώμα  αν είναι στέρεο ή λάσπη  λες και έτσι κι αλλιως δεν είναι ξυπόλυτες Που δεν ενηλικιώθηκαν ποτέ Και γέννησαν αυγά Και τα ‘μαθαν Να μην ενηλικιωθούν κι αυτά ποτέ Έτσι βολεύει Κι ύστερα σε λένε κότα Κι ησυχάζεις Που δεν μεριμνούν Και κοιτιούνται μεταξύ τους Κι αναγνωρίζονται. Δεν μπλέκουν οι κότες μεταξύ τους Δεν μπλέκουν με κανένα Τυχαία ένα βράδυ γεννάνε αυγά Και δεν το λένε πουθενά Που δεν ρωτάνε τι έχει πέρα ο φράχτης Και δεν τολμάνε να πηδήξουν Δεν χτύπησαν το κεφάλι τους ποτέ Στο ξύλο του Για να δουν Αν σπάει Δεν ρωτάνε Δεν νοιάζονται Βολεύει. Που έχουν φτερά Και δεν πετάνε- Δεν τολμούν; Δεν ξέρουν να πετάνε Δεν ξέρουν τι θα πει ταξίδι Κα...

Η αφυδατωμένη μου γλώσσα Που δεν τόλμησε να σχηματίσει τους φθόγγους Του ονόματός σου Πανω στα δόντια Και στον ουρανίσκο μου Το άλφα και το όμικρον. Τα μάτια μου που σε ακολούθησαν Να με προσπερνάς Και να εξαφανίζεσαι μέσα στους μεθυσμένους Δεν σε άφησαν στιγμή Μέχρι που θυμήθηκαν Πως σε είχαν ξαναδει να φεύγεις Και χτες Και προχτες Και δυο βδομάδες προηγουμένως.

Ήρθες ξανά. Η παρουσία σου κατάφερε νοητή και άυλη να παρασύρει το μυαλό στο παιχνίδι σου. Οι σφιχτές σου μπούκλες και το γεροδεμένο σου σώμα στοίχειωσαν κάθε ηδονοβλεπτικό σύστημα του νου και νίκησαν την πραγματική πραγματικότητα κάνοντας την παρουσία τους πιο πιστευτή από κάθε άλλη φορά. Το δωμάτιο στο σκοτάδι του πρωινού και η όψη σου αυτόφωτη αδιαπραγμάτευτα ηδονική και λάγνα αιωρήθηκε μέχρι το μέρος όπου τα μάτια μου είχαν αποσβολωθεί. Σήκωσες ότι με σκέπαζε ξαπλώνοντας δίπλα μου με τρόπο φυσικό και αυτονόητο. Εκεί που ανήκες. Τα σώματα μας θυμήθηκαν την έλξη που την πρώτη και μοναδική φορά που ενώθηκαν υπήρξε σαν από πάντα. Το στεγνό μου στόμα πλημμύρισε υγρά και οι πόροι στο σώμα μου ανασηκώθηκαν λες και διεκδικούσαν το άγγιγμα αυτό-  για το οποίο και μόνο καταδέχονταν να ανασηκωθούν από τη μέρα που με άγγιξες. Με φίλησες και ο κόσμος αλλοιώθηκε. Οι εικόνες στρέβλωσαν και πήραν σχήματα αλλόκοτα και σουρεαλ...

Ο τρόπος Έχει μεγάλη σημασία Δίνει σκυτάλη στην πιθανότητα

Που υπήρξαν και κρύφτηκαν πάνω από τον ίσκιο τους το βράδυ, πίσω από τον ήλιο το πρωί της επομένης. Οι αγάπες αυτές στους δρόμους και στους χορούς τους ξέφρενους στην Αθήνα στο Παρίσι στο μυαλό μας. Φανταστικές και ξένες. Φανταστικές και οικείες. Που δίνουν το έναυσμα και τη λήξη και το μοιραίο κοίταγμα σε όσα μέχρι τώρα ζήσαμε με όσα μέχρι τώρα παθιαστήκαμε. Οι φανταστικές αγάπες δεν υπάρχουν κι ας μας πέταξαν ένα στεγνό βράδυ Δευτέρας πιο χαμηλά κι από τελειωμένα μεθύσια Σαββάτου.

Είμαι όλα όσα φοβάστε και πολεμάτε. Είμαι όλα για όσα φωνάζετε. Είμαι όλα αυτά που δεν θέλετε να είναι το παιδί σας -να μην κολλήσει να μην πάθει. Είμαι η πρόσμιξη των ομορφότερων χρωμάτων Των αισθησιακότερων σκέψεων Των πιο φιλήδονων ακουσμάτων. Είμαι το αχ του άντρα Και το ναι της γυναίκας. Είμαι ο ήχος Έλληνα Και η φάτσα Άραβα. Είμαι το σώμα αρσενικού και είμαι το σώμα θηλυκού. Είμαι η μεγαλύτερη καχυποψία που κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους. Είμαι το αόριστο και το αμφιλεγόμενο. Είμαι ο κλόουν που γελάτε και είμαι ο κλόουν που τρέμετε. Είμαι αυτό που μια μέρα θα σας πατήσει το κεφάλι στο δρόμο και θα σας φτύσει στο πρόσωπο -να πάρετε μια γεύση από την ηδονή της ελεύθερης καύλας. Είμαι αυτό που δεν θα σας σκοτώσει γιατί σέβεται το σώμα και το είναι σας. Είμαι αυτό που θα σας πολεμήσει  μέχρι να κουραστείτε και να κρυφτείτε σ΄ ένα μπουρδέλο με αλλοδαπές φίλες μου στο Μεταξουργείο. Είμαι αυτό που θα σας νικήσει ...

Μνήμη: Αγριολούλουδο που ρίχνει μόνο του τον σπόρο. Βγαίνει απ' το χώμα Κάνει μπουμπούκι Απλώνει πέταλα και χρώμα Μα πάντα πένθιμο το χαμόγελο που σου γεννά καθώς ξέρεις πως το τέλος του δεν αργεί. Μα το αγριολούλουδο επιμένει και ρίχνει σπόρο. Βγαίνει απ΄το χώμα. Κάνει μπουμπούκι. Απλώνει πέταλα και χρώμα. Ξανά και ξανά. Καιρό τον καιρό άθελα του δεν μας αφήνει σε ησυχία. Αυτή τη μνήμη στη μεγάλη ιστορία των λαών. Αυτή την ιστορία στη μεγάλη μνήμη των λάων.

Τι θυμάμαι και πως είναι δικό μου θέμα. Αν θυμάμαι και σένα μαζί με μένα το δικό σου πλάι με το δικό σου Κι αν η μνήμη μου κερνάει τη δική σου αλκοόλ για να ηρεμήσει και να θολώσει και να προχωρήσει είναι θέμα και των δύο. Σε θυμάμαι θα πει πιστεύω στις πιθανότητες να μας συμβούν τα ίδια κακά και τα ίδια καλά. Θυμάμαι θα πει θυμώνω ακόμα. Εξεγείρομαι κι αλλάζω την καθημερινή οχλοβοή και την κάνω σύνθημα καθαρό και την κάνω μήνυμα σαφές και την κάνω μάθημα στους επόμενους να μην τους καταπίνει. Ούτε η μνήμη να μας καταπίνει ούτε η κοπιαστική μας καθημερινότητα. Ούτε ο πόνος να μας κλείνει τ' αυτιά ούτε η μια μπουκιά ψωμί το στόμα. Φωνάζω θα πει σε θυμάμαι. *Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

Βαθμοί κελσίου μηδέν. Η Κυριακή ποτέ δεν είχε αρνητικό πρόσημο Τώρα δεν έχει καθόλου Όπως τους έρωτες της εβδομάδας Που αποχωρούν διακριτικά και απολύτως φυσικά. Όπως τελειώνουν οι μέρες Και όπως ξαναρχίζουν Και θα αρχίζουν εσαεί. Η Κυριακή είναι μέρος: Το μέρος που οι έρωτες παγώνουν τον χρόνο. Κυριακή να με γνωρίσεις. Όταν έρθεις Να 'ναι Κυριακή, βαθμοί κελσίου μηδέν.

Οι άνθρωποι που ψάχνουν.  Και ρωτούν.  Που κοιτάνε επίμονα μέχρι να καταλάβουν. Μέχρι να σε κάνουν να τους κοιτάξεις. Οι άνθρωποι που δοκιμάζουν φαγητά. Και μουσικές. Και χώρες. Αυτοί που πιάνουν κιθάρα στα εικοσιοχτώ. Αυτοί με τις ξένες γλώσσες στα πενήντα. Οι χειμερινοί κολυμβητές. Οι πρωινοί κολυμβητές. Οι άνθρωποι στα σκονισμένα μπαρ. Που ρουφούν την ποίηση της ανεπάρκειας τους. Αυτοί που βαριούνται να καπνίσουν. Που αναλύουν την ανάλυση και εκτονώνουν την εκτόνωση πριν την ανακαλύψουν. Που τραγουδούν φωναχτά στο ποδήλατο και το μηχανάκι και ο αμάξι και χορεύουν στο λεωφορείο. Αυτοί που δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά ξέρουν πως θα το πάρουν. Οι αιώνιοι εραστές  και οι ειλικρινείς παθιασμένοι με τον έρωτα και το δράμα του. Οι καυλωμένοι και οι πεζοπόροι. Οι άνθρωποι του μετά. Αυτοί που κρατούν την μνήμη τόσο όσο  για να τους στηρίξει. Που σε συγχωρούν και σε βρίζουν ταυτόχρονα. Που σ' αγαπούν και στη λένε. ...