HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

1. Όλα αυτά Τα πολλά υποσχόμενα βλέμματα Που ανταλλάζουμε στον ποδηλατόδρομο Με τους  διερχόμενους Ποδηλάτες. 2. Κλείσιμο ματιού Στην παρανομία σου Να το ΄χες έτοιμο Και δοκιμασμένο σε πρόβα; Πρόβα συνωμοτικής παρανομίας. 3. Μάτια αντιμέτωπα Για δευτερόλεπτα Κι ούτε καν- Πόσα υπόσχονται 4. Μέρες χωρίς νέα σου Κι όλο και πιο πολύ Σε ψάχνω στις τυχαίες Και σύντομες συναντήσεις Με αγνώστους στον δρόμο. Η άγνοια διευκολύνει τη φαντασία Εικόνες απ’ το μέλλον Που δεν πρόκειται να επαληθευτούν Μα πόση ανάταση προσφέρουν στιγμιαία 5. Ο τρόπος Έχει μεγάλη σημασία Δίνει σκυτάλη στην πιθανότητα 6. Αόριστα χείλη Που κοίταξες Κι αναγνώρισες σε αυτά το παρελθόν Και τα αγνόησες αντιδραστικά Για να πας στα επόμενα Αόριστα αγνώστου χείλη 7. Φώτα που τρυπάνε τα μάτια Πλησιάζουν Ποιος κρύβεται πίσω τους; Ποιος ανυπομονεί να μάθει το ίδιο για τα δικά σου; 8. Αταίριαστα πρόσωπα Συνδ...

Που βγάζουν το κεφάλι τους  απ' το ανοιχτό κλουβί  και κοιτούν αριστερά δεξιά και ξανά αριστερά για σιγουριά μην έρχεται κανείς και ξανακάθονται στ' αυγά τους. Που δεν πατάνε το πόδι τους στο επόμενο βήμα αν δεν είναι σίγουρο το χώμα  αν είναι στέρεο ή λάσπη  λες και έτσι κι αλλιως δεν είναι ξυπόλυτες Που δεν ενηλικιώθηκαν ποτέ Και γέννησαν αυγά Και τα ‘μαθαν Να μην ενηλικιωθούν κι αυτά ποτέ Έτσι βολεύει Κι ύστερα σε λένε κότα Κι ησυχάζεις Που δεν μεριμνούν Και κοιτιούνται μεταξύ τους Κι αναγνωρίζονται. Δεν μπλέκουν οι κότες μεταξύ τους Δεν μπλέκουν με κανένα Τυχαία ένα βράδυ γεννάνε αυγά Και δεν το λένε πουθενά Που δεν ρωτάνε τι έχει πέρα ο φράχτης Και δεν τολμάνε να πηδήξουν Δεν χτύπησαν το κεφάλι τους ποτέ Στο ξύλο του Για να δουν Αν σπάει Δεν ρωτάνε Δεν νοιάζονται Βολεύει. Που έχουν φτερά Και δεν πετάνε- Δεν τολμούν; Δεν ξέρουν να πετάνε Δεν ξέρουν τι θα πει ταξίδι Κα...

Η αφυδατωμένη μου γλώσσα Που δεν τόλμησε να σχηματίσει τους φθόγγους Του ονόματός σου Πανω στα δόντια Και στον ουρανίσκο μου Το άλφα και το όμικρον. Τα μάτια μου που σε ακολούθησαν Να με προσπερνάς Και να εξαφανίζεσαι μέσα στους μεθυσμένους Δεν σε άφησαν στιγμή Μέχρι που θυμήθηκαν Πως σε είχαν ξαναδει να φεύγεις Και χτες Και προχτες Και δυο βδομάδες προηγουμένως.

Ήρθες ξανά. Η παρουσία σου κατάφερε νοητή και άυλη να παρασύρει το μυαλό στο παιχνίδι σου. Οι σφιχτές σου μπούκλες και το γεροδεμένο σου σώμα στοίχειωσαν κάθε ηδονοβλεπτικό σύστημα του νου και νίκησαν την πραγματική πραγματικότητα κάνοντας την παρουσία τους πιο πιστευτή από κάθε άλλη φορά. Το δωμάτιο στο σκοτάδι του πρωινού και η όψη σου αυτόφωτη αδιαπραγμάτευτα ηδονική και λάγνα αιωρήθηκε μέχρι το μέρος όπου τα μάτια μου είχαν αποσβολωθεί. Σήκωσες ότι με σκέπαζε ξαπλώνοντας δίπλα μου με τρόπο φυσικό και αυτονόητο. Εκεί που ανήκες. Τα σώματα μας θυμήθηκαν την έλξη που την πρώτη και μοναδική φορά που ενώθηκαν υπήρξε σαν από πάντα. Το στεγνό μου στόμα πλημμύρισε υγρά και οι πόροι στο σώμα μου ανασηκώθηκαν λες και διεκδικούσαν το άγγιγμα αυτό-  για το οποίο και μόνο καταδέχονταν να ανασηκωθούν από τη μέρα που με άγγιξες. Με φίλησες και ο κόσμος αλλοιώθηκε. Οι εικόνες στρέβλωσαν και πήραν σχήματα αλλόκοτα και σουρεαλ...

Ο τρόπος Έχει μεγάλη σημασία Δίνει σκυτάλη στην πιθανότητα

Που υπήρξαν και κρύφτηκαν πάνω από τον ίσκιο τους το βράδυ, πίσω από τον ήλιο το πρωί της επομένης. Οι αγάπες αυτές στους δρόμους και στους χορούς τους ξέφρενους στην Αθήνα στο Παρίσι στο μυαλό μας. Φανταστικές και ξένες. Φανταστικές και οικείες. Που δίνουν το έναυσμα και τη λήξη και το μοιραίο κοίταγμα σε όσα μέχρι τώρα ζήσαμε με όσα μέχρι τώρα παθιαστήκαμε. Οι φανταστικές αγάπες δεν υπάρχουν κι ας μας πέταξαν ένα στεγνό βράδυ Δευτέρας πιο χαμηλά κι από τελειωμένα μεθύσια Σαββάτου.

Είμαι όλα όσα φοβάστε και πολεμάτε. Είμαι όλα για όσα φωνάζετε. Είμαι όλα αυτά που δεν θέλετε να είναι το παιδί σας -να μην κολλήσει να μην πάθει. Είμαι η πρόσμιξη των ομορφότερων χρωμάτων Των αισθησιακότερων σκέψεων Των πιο φιλήδονων ακουσμάτων. Είμαι το αχ του άντρα Και το ναι της γυναίκας. Είμαι ο ήχος Έλληνα Και η φάτσα Άραβα. Είμαι το σώμα αρσενικού και είμαι το σώμα θηλυκού. Είμαι η μεγαλύτερη καχυποψία που κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους. Είμαι το αόριστο και το αμφιλεγόμενο. Είμαι ο κλόουν που γελάτε και είμαι ο κλόουν που τρέμετε. Είμαι αυτό που μια μέρα θα σας πατήσει το κεφάλι στο δρόμο και θα σας φτύσει στο πρόσωπο -να πάρετε μια γεύση από την ηδονή της ελεύθερης καύλας. Είμαι αυτό που δεν θα σας σκοτώσει γιατί σέβεται το σώμα και το είναι σας. Είμαι αυτό που θα σας πολεμήσει  μέχρι να κουραστείτε και να κρυφτείτε σ΄ ένα μπουρδέλο με αλλοδαπές φίλες μου στο Μεταξουργείο. Είμαι αυτό που θα σας νικήσει ...

Μνήμη: Αγριολούλουδο που ρίχνει μόνο του τον σπόρο. Βγαίνει απ' το χώμα Κάνει μπουμπούκι Απλώνει πέταλα και χρώμα Μα πάντα πένθιμο το χαμόγελο που σου γεννά καθώς ξέρεις πως το τέλος του δεν αργεί. Μα το αγριολούλουδο επιμένει και ρίχνει σπόρο. Βγαίνει απ΄το χώμα. Κάνει μπουμπούκι. Απλώνει πέταλα και χρώμα. Ξανά και ξανά. Καιρό τον καιρό άθελα του δεν μας αφήνει σε ησυχία. Αυτή τη μνήμη στη μεγάλη ιστορία των λαών. Αυτή την ιστορία στη μεγάλη μνήμη των λάων.

Τι θυμάμαι και πως είναι δικό μου θέμα. Αν θυμάμαι και σένα μαζί με μένα το δικό σου πλάι με το δικό σου Κι αν η μνήμη μου κερνάει τη δική σου αλκοόλ για να ηρεμήσει και να θολώσει και να προχωρήσει είναι θέμα και των δύο. Σε θυμάμαι θα πει πιστεύω στις πιθανότητες να μας συμβούν τα ίδια κακά και τα ίδια καλά. Θυμάμαι θα πει θυμώνω ακόμα. Εξεγείρομαι κι αλλάζω την καθημερινή οχλοβοή και την κάνω σύνθημα καθαρό και την κάνω μήνυμα σαφές και την κάνω μάθημα στους επόμενους να μην τους καταπίνει. Ούτε η μνήμη να μας καταπίνει ούτε η κοπιαστική μας καθημερινότητα. Ούτε ο πόνος να μας κλείνει τ' αυτιά ούτε η μια μπουκιά ψωμί το στόμα. Φωνάζω θα πει σε θυμάμαι. *Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

Βαθμοί κελσίου μηδέν. Η Κυριακή ποτέ δεν είχε αρνητικό πρόσημο Τώρα δεν έχει καθόλου Όπως τους έρωτες της εβδομάδας Που αποχωρούν διακριτικά και απολύτως φυσικά. Όπως τελειώνουν οι μέρες Και όπως ξαναρχίζουν Και θα αρχίζουν εσαεί. Η Κυριακή είναι μέρος: Το μέρος που οι έρωτες παγώνουν τον χρόνο. Κυριακή να με γνωρίσεις. Όταν έρθεις Να 'ναι Κυριακή, βαθμοί κελσίου μηδέν.

Οι άνθρωποι που ψάχνουν.  Και ρωτούν.  Που κοιτάνε επίμονα μέχρι να καταλάβουν. Μέχρι να σε κάνουν να τους κοιτάξεις. Οι άνθρωποι που δοκιμάζουν φαγητά. Και μουσικές. Και χώρες. Αυτοί που πιάνουν κιθάρα στα εικοσιοχτώ. Αυτοί με τις ξένες γλώσσες στα πενήντα. Οι χειμερινοί κολυμβητές. Οι πρωινοί κολυμβητές. Οι άνθρωποι στα σκονισμένα μπαρ. Που ρουφούν την ποίηση της ανεπάρκειας τους. Αυτοί που βαριούνται να καπνίσουν. Που αναλύουν την ανάλυση και εκτονώνουν την εκτόνωση πριν την ανακαλύψουν. Που τραγουδούν φωναχτά στο ποδήλατο και το μηχανάκι και ο αμάξι και χορεύουν στο λεωφορείο. Αυτοί που δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά ξέρουν πως θα το πάρουν. Οι αιώνιοι εραστές  και οι ειλικρινείς παθιασμένοι με τον έρωτα και το δράμα του. Οι καυλωμένοι και οι πεζοπόροι. Οι άνθρωποι του μετά. Αυτοί που κρατούν την μνήμη τόσο όσο  για να τους στηρίξει. Που σε συγχωρούν και σε βρίζουν ταυτόχρονα. Που σ' αγαπούν και στη λένε. ...

Έχω δυο πόλεις. Μια που έχω ζήσει και μια που δεν έχω καν γνωρίσει. Έχω μια χώρα. Έχω μία χώρα χωρίς πράσινα σύνορα  στη γλώσσα και την αγάπη. Έχω μια ώρα. Μία ώρα για να αποφασίσω αν θέλω να έχω μία πόλη ή να γνωρίσω και την άλλη που δεν έχω ποτέ δει ποτέ γνωρίσει ποτέ ζήσει ποτέ μυρίσει ποτέ περπατήσει αλλά είμαι απο εκεί και οι δρόμοι με περιμένουν και με ξέρουν και με θυμούνται απ΄τον παππού  και την γιαγιά μου. Από την μάνα μου που έπαιζε στα δέντρα που δεν έχω αγκαλιάσει στα χωράφια που δεν έχω λερωθεί στις θάλασσες που δεν έχω κολυμπήσει. Έχω μια ώρα για να αποφασίσω αν θέλω να έχω μία πόλη κι αν μου αρκεί και βολεύτηκα. Έχω μια ώρα για να αποφασίσω αν τολμώ να έχω δύο πόλεις. Αν μου αξίζει να έχω δύο πόλεις, Αν δικαιούμαι. Αν είμαι αρκετός. Έχω μία ώρα για να αποφασίσω αν η μέρα μου χωράει μία χώρα δύο πόλεις και τους ανθρώπους των πόλεων μου με την ίδια ταυτότητα. Turkish Translatio...

'Ημασταν πολλοί. Κόσμος. Ντόπιοι, τουρίστες ανάμικτα. Στην κεντρική πλατεία. Κόντευαν Χριστούγεννα. Δύσκολη επόχή, μα οι γιορτές λίγο το φως και λίγο ο χειμώνας δίνουν μια νότα ξεχασιάς και αφηρημάδας. Μέσα σ' αυτή την αφηρημάδα ξεχάσαμε το ρίσκο του πλήθους. Τα πλήθη μισούν. Τους πολλούς χαρούμενους ανθρώπους  μαζεμένους. Εμάς μισούν που έχουμε μάθει να ξεπερνάμε και να ξεχνάμε και να επιβιώνουμε με νύχια και με δόντια και με τα ίδια μας τα δάχτυλα  σπρώχνουμε τα χαμόγελά μας  και με τα ίδια μας τα χέρια  διαλέγουμε τα ωραία μας ρούχα  τα φωτεινά κι όχι τα μαύρα. Σε μας στοχεύουν που δοξάζουμε πιό συχνά την ανεμελιά- όχι τη χαζομάρα!- και μπορούμε τη μια στιγμή επώδυνα  με θρήνους να σκεφτόμαστε όλα τα παιδιά του κόσμου και την επόμενη να γελάμε δυνατά ξορκίζοντας κάθε δυστυχία σ' ενα ποτήρι φτηνό κρασί. Εμάς θέλουν να σκοτώσουν που τριγυρνάμε στις αγορές και στις πλατείες της πόλης κα...

Όπως οι εποχές επαναλαμβάνονται και διεκδικούν την αναβίωση των λαθών μας και την ακύρωση της αναπόλησης σαν μακρινού κι αλλοτινού συμβάντος μνήμη, έτσι κι ο κάθε θάνατος παιδιού και μάνας και πατέρα. Δεν ψάχνει φταίχτες η εποχή μας, δεν την αγγίζει ο αρχηγός του κόσμου και τα έθνη που ενώθηκαν να σώσουν τους φτωχούς και άμοιρους λαούς των δικτατόρων. Δεν της αρκούν οι εικόνες της εποχής μας, κι άλλες φέρτε της και πλάνα δραματικά και κοντινά των διακορευμένων κόρων δώδεκα χρονών και των παραμορφωμένων παιδιών του πολέμου. Δεν έχει εποχή ο πόλεμος. Έχει αντοχή. Ο πόλεμος έγινα εγώ. Και εσύ. Εμείς που ξεχνάμε τον πόλεμο είμαστε η τροφή και το μεγάλωμά του. Δεν αλλάζει ο πόλεμος. Μετακομίζει. Από γειτονιά σε γειτονιά και τρώει τα παιδιά μας και τα παιδιά του κόσμου. Τα παιδιά που παίζουν στον δρόμο όπως παίζαμε εμείς και που τυχαία γλιτώσαμε από την μετακόμισή του. Δεν έχει αλλαγή η εποχή, Ίδια κι απαράλλαχτη μας συναντάει σκυφτούς και διαθέσιμους χ...

Είναι αυτή η νύχτα σαν τις άλλες τις πολλές που θες να την κάνεις να ειναι η πιο φαντασμαγορική και βρώμικη και γεμάτη εκπλήξεις νύχτα των ανακαλύψεων και των παραισθήσεων και των αλκοολούχων ποτών και των καινούργιων ανθρώπων. Αυτή η νύχτα που θες  να γράψεις το ωραιότερο τραγούδι και να βγεις στο ψοφόκρυο και να το τραγουδήσεις με την μισή κιθάρα που ξέρεις με γυμνά πόδια και μια ρόμπα που έχεις από τη μάνα σου σατέν. Αυτή η νύχτα που θες να γνωρίσεις τον έρωτα τον μεγάλο τον ταραχοποιό  τον άνευ όρων και σκοπών και ανιδιοτελή  και εκρηκτικό  και ρομαντικό και σεισμογενή και φρέσκο. Αυτή η νύχτα που θες να μιλήσεις με φίλους  και να αναλύσετε τους χωρισμούς και τα πάθη και τα βάθη και τα λάθη σας και τους στίχους των τραγουδιών και τη ζωή την ίδια και το δάκρυ που ξεφεύγει απ΄τα μάτια και το γέλιο που ξεφέυγει ταυτόχρονα με το δάκρυ και την ηλικία με τις ρυτίδες και την απόσταση που...

Απομακρύνθηκα απο την ασφάλεια και κάηκα στη διαδρομή για ένα κρίμα και ένα γαμώτο ψιθυριστό κι ασήμαντο και φευγαλέο και τρυφερό. Την ήθελα όπως τη φαντάστηκα τη ζωή και τη διεκδίκησα και δεν την ομόρφυνα και την ανακάλυψα και μου φάνηκε ίδια κι απαράλλαχτη κι αμίμητα επικίνδυνη και τρυφερή. Τους δρόμους απέφυγα τους ίδιους κι έτσι βρέθηκα στο Παρίσι και στον κόσμο όλο και στην αγκαλιά της μη-πόλης και της μη-οικογένειας και των μη-φίλων και της μη-αγάπης και του μη-έρωτα και του μη- ονείρου μου του πιο τολμηρού και παιδικού και τρυφερού. Αδίκησα το παρελθόν και την ανάμνηση και το σπίτι το παλιό το ξαναγνώρισα τώρα από μακριά και από ξένα μάτια πια το κοιτώ σαν να βλέπω φωτογραφίες από νεκρούς συγγενείς ή απ΄το σπίτι της μάνας μου το πρώτο και την ηλικία της την πιο θαμπή και καπως ανύπαρκτη και μυστική και καθόλου τρυφερή.

Καρφώνει στο κέντρο κάθε παγωμένη σκέψη- την τρυπάει κάθετα για να ματώσει  και να ζεσταθεί Απαντάει σε κάθε αναπάντητο και παράτολμο και εξουσιαστικό και ανεπιτυχές ερώτημα Ανατρέπει τη σκηνή και την καθιστά ερωτίζουσα ή και φιλική Αντικαθιστά τον λόγο με θράσος αλλά και ευγένεια και τρόπο Δυσκολεύει κάθε ελαφριά και επιφανειακή κατάσταση άμεσα  και επικίνδυνα Αντιστρέφει τον θυμό- τον μετατρέπει σε πάθος ερωτικό- καύλα Θωπεύει τον άστεγο νου τον ταξιδευτή τον πλάνητα  τον πειρατή Αγκαλιάζει τον απέναντι τον άλλον τον ξένο τον αλλοπρόσαλλο τον παράξενο τον διαφορετικό τον ανυπάκουο τον αντιδραστικό τον επαναστάτη τον γκρινιάρη τον ζηλιάρη τον έξαλλο τον παγωμένο τον τρελό. Τρυπώνει στην καρδιά και μένει εκεί για μέρες και βδομάδες και χρόνια. Όλοι το θυμούνται μετά απο καιρό και το ζητάνε ξανά. Σε όλους λείπει.

οι μέρες που μεσολαβούν των κανονικών  απ' τη Δευτέρα στην Τρίτη κι απ΄την Πέμπτη στην Παρασκευή μέρες φαντάσματα και ώρες εμβόλιμες των ωρών που από την πραγματική ζωή μας κλωτσάνε με βία στην ενδιάμεση  σε αυτή που υπάρχεις αλλά και όχι αναπνέεις  αλλά και όχι πιστεύεις αλλά και όχι ελπίζεις αλλά και όχι νοσείς αλλά και όχι θρηνείς  αλλά και όχι αισθάνεσαι αλλά και όχι οι ενδιάμεσες μέρες αυτές του αλλά και, της ενδιάμεσης ύπαρξης μας της ενδιάμεσης σκέψης  της ενδιάμεσης φυγής της ενδιάμεσης αλήθειας της ενδιάμεσης ολοκλήρωσης

Έτσι όπως κατέληξε και πάλι η βραδιά  από Χατζιδάκι ψιθυριστά σε Ρίτα στη διαπασών, έτσι καταλήγουν  και οι πιο ψαγμένοι  και διαβασμένοι και οργανωμένοι και προμελετούντες και προσχεδιάζοντες εραστές στις τρεις το πρωι: με του ενός τα δάχτυλα  χιλιόμετρα μακριά  απ΄τα μαλλιά του άλλου και με το πουλί  στο χέρι.

Ποιά νύχτα στην Αθήνα είναι ίδια; Ποιά φωνή ξαναλέει τα ίδια λόγια αγάπης σε άλλο αυτί και άλλο στόμα; Ποιός φίλος ποιά φίλη τολμά να είναι αυτό που εσύ δεν μπορείς να έχεις να είσαι να θέλεις; Ποιό παράθυρο στην Κυψέλη δεν βλέπει πολυκατοικία και ανθρώπους κι αμάξια και ακάλυπτους και φασαρία; Ποιά γειτονιά στου Ψυρρή δεν μυρίζει κουλούρι και γλυκό απ΄τη Νάνσυ και μπύρα  κι αρώματα ανθρώπων; Ποιός δρόμος στο Παρίσι θα σε φιλοξενήσει  να θυμάσαι να γελάς να μην κοιμάσαι να ονειρεύεσαι; Ποιά στοά στον κόσμο θα σε κρύψει απ΄τη βροχή των κοιταγμάτων και των ψιθύρων των ανθρώπων; Ποιό ποτάμι και ποια θάλασσα θα ελαφρύνει το γυμνό κορμί σου τα βουρκωμένα μάτια σου το πένθιμο τραγούδι σου; Ποιός εραστής απαγορευμένος και ενθουσιώδης θα σου κάνει έρωτα χωρίς να σου κρύβει κάτι από σένα χωρίς να απαξιώνει κάτι από σένα χωρίς να εξουσιάζει κάτι  από σένα χωρ...