HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Ο τρόπος Έχει μεγάλη σημασία Δίνει σκυτάλη στην πιθανότητα

Που υπήρξαν και κρύφτηκαν πάνω από τον ίσκιο τους το βράδυ, πίσω από τον ήλιο το πρωί της επομένης. Οι αγάπες αυτές στους δρόμους και στους χορούς τους ξέφρενους στην Αθήνα στο Παρίσι στο μυαλό μας. Φανταστικές και ξένες. Φανταστικές και οικείες. Που δίνουν το έναυσμα και τη λήξη και το μοιραίο κοίταγμα σε όσα μέχρι τώρα ζήσαμε με όσα μέχρι τώρα παθιαστήκαμε. Οι φανταστικές αγάπες δεν υπάρχουν κι ας μας πέταξαν ένα στεγνό βράδυ Δευτέρας πιο χαμηλά κι από τελειωμένα μεθύσια Σαββάτου.

Είμαι όλα όσα φοβάστε και πολεμάτε. Είμαι όλα για όσα φωνάζετε. Είμαι όλα αυτά που δεν θέλετε να είναι το παιδί σας -να μην κολλήσει να μην πάθει. Είμαι η πρόσμιξη των ομορφότερων χρωμάτων Των αισθησιακότερων σκέψεων Των πιο φιλήδονων ακουσμάτων. Είμαι το αχ του άντρα Και το ναι της γυναίκας. Είμαι ο ήχος Έλληνα Και η φάτσα Άραβα. Είμαι το σώμα αρσενικού και είμαι το σώμα θηλυκού. Είμαι η μεγαλύτερη καχυποψία που κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους. Είμαι το αόριστο και το αμφιλεγόμενο. Είμαι ο κλόουν που γελάτε και είμαι ο κλόουν που τρέμετε. Είμαι αυτό που μια μέρα θα σας πατήσει το κεφάλι στο δρόμο και θα σας φτύσει στο πρόσωπο -να πάρετε μια γεύση από την ηδονή της ελεύθερης καύλας. Είμαι αυτό που δεν θα σας σκοτώσει γιατί σέβεται το σώμα και το είναι σας. Είμαι αυτό που θα σας πολεμήσει  μέχρι να κουραστείτε και να κρυφτείτε σ΄ ένα μπουρδέλο με αλλοδαπές φίλες μου στο Μεταξουργείο. Είμαι αυτό που θα σας νικήσει ...

Μνήμη: Αγριολούλουδο που ρίχνει μόνο του τον σπόρο. Βγαίνει απ' το χώμα Κάνει μπουμπούκι Απλώνει πέταλα και χρώμα Μα πάντα πένθιμο το χαμόγελο που σου γεννά καθώς ξέρεις πως το τέλος του δεν αργεί. Μα το αγριολούλουδο επιμένει και ρίχνει σπόρο. Βγαίνει απ΄το χώμα. Κάνει μπουμπούκι. Απλώνει πέταλα και χρώμα. Ξανά και ξανά. Καιρό τον καιρό άθελα του δεν μας αφήνει σε ησυχία. Αυτή τη μνήμη στη μεγάλη ιστορία των λαών. Αυτή την ιστορία στη μεγάλη μνήμη των λάων.

Τι θυμάμαι και πως είναι δικό μου θέμα. Αν θυμάμαι και σένα μαζί με μένα το δικό σου πλάι με το δικό σου Κι αν η μνήμη μου κερνάει τη δική σου αλκοόλ για να ηρεμήσει και να θολώσει και να προχωρήσει είναι θέμα και των δύο. Σε θυμάμαι θα πει πιστεύω στις πιθανότητες να μας συμβούν τα ίδια κακά και τα ίδια καλά. Θυμάμαι θα πει θυμώνω ακόμα. Εξεγείρομαι κι αλλάζω την καθημερινή οχλοβοή και την κάνω σύνθημα καθαρό και την κάνω μήνυμα σαφές και την κάνω μάθημα στους επόμενους να μην τους καταπίνει. Ούτε η μνήμη να μας καταπίνει ούτε η κοπιαστική μας καθημερινότητα. Ούτε ο πόνος να μας κλείνει τ' αυτιά ούτε η μια μπουκιά ψωμί το στόμα. Φωνάζω θα πει σε θυμάμαι. *Ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

Βαθμοί κελσίου μηδέν. Η Κυριακή ποτέ δεν είχε αρνητικό πρόσημο Τώρα δεν έχει καθόλου Όπως τους έρωτες της εβδομάδας Που αποχωρούν διακριτικά και απολύτως φυσικά. Όπως τελειώνουν οι μέρες Και όπως ξαναρχίζουν Και θα αρχίζουν εσαεί. Η Κυριακή είναι μέρος: Το μέρος που οι έρωτες παγώνουν τον χρόνο. Κυριακή να με γνωρίσεις. Όταν έρθεις Να 'ναι Κυριακή, βαθμοί κελσίου μηδέν.

Οι άνθρωποι που ψάχνουν.  Και ρωτούν.  Που κοιτάνε επίμονα μέχρι να καταλάβουν. Μέχρι να σε κάνουν να τους κοιτάξεις. Οι άνθρωποι που δοκιμάζουν φαγητά. Και μουσικές. Και χώρες. Αυτοί που πιάνουν κιθάρα στα εικοσιοχτώ. Αυτοί με τις ξένες γλώσσες στα πενήντα. Οι χειμερινοί κολυμβητές. Οι πρωινοί κολυμβητές. Οι άνθρωποι στα σκονισμένα μπαρ. Που ρουφούν την ποίηση της ανεπάρκειας τους. Αυτοί που βαριούνται να καπνίσουν. Που αναλύουν την ανάλυση και εκτονώνουν την εκτόνωση πριν την ανακαλύψουν. Που τραγουδούν φωναχτά στο ποδήλατο και το μηχανάκι και ο αμάξι και χορεύουν στο λεωφορείο. Αυτοί που δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά ξέρουν πως θα το πάρουν. Οι αιώνιοι εραστές  και οι ειλικρινείς παθιασμένοι με τον έρωτα και το δράμα του. Οι καυλωμένοι και οι πεζοπόροι. Οι άνθρωποι του μετά. Αυτοί που κρατούν την μνήμη τόσο όσο  για να τους στηρίξει. Που σε συγχωρούν και σε βρίζουν ταυτόχρονα. Που σ' αγαπούν και στη λένε. ...

Έχω δυο πόλεις. Μια που έχω ζήσει και μια που δεν έχω καν γνωρίσει. Έχω μια χώρα. Έχω μία χώρα χωρίς πράσινα σύνορα  στη γλώσσα και την αγάπη. Έχω μια ώρα. Μία ώρα για να αποφασίσω αν θέλω να έχω μία πόλη ή να γνωρίσω και την άλλη που δεν έχω ποτέ δει ποτέ γνωρίσει ποτέ ζήσει ποτέ μυρίσει ποτέ περπατήσει αλλά είμαι απο εκεί και οι δρόμοι με περιμένουν και με ξέρουν και με θυμούνται απ΄τον παππού  και την γιαγιά μου. Από την μάνα μου που έπαιζε στα δέντρα που δεν έχω αγκαλιάσει στα χωράφια που δεν έχω λερωθεί στις θάλασσες που δεν έχω κολυμπήσει. Έχω μια ώρα για να αποφασίσω αν θέλω να έχω μία πόλη κι αν μου αρκεί και βολεύτηκα. Έχω μια ώρα για να αποφασίσω αν τολμώ να έχω δύο πόλεις. Αν μου αξίζει να έχω δύο πόλεις, Αν δικαιούμαι. Αν είμαι αρκετός. Έχω μία ώρα για να αποφασίσω αν η μέρα μου χωράει μία χώρα δύο πόλεις και τους ανθρώπους των πόλεων μου με την ίδια ταυτότητα. Turkish Translatio...

'Ημασταν πολλοί. Κόσμος. Ντόπιοι, τουρίστες ανάμικτα. Στην κεντρική πλατεία. Κόντευαν Χριστούγεννα. Δύσκολη επόχή, μα οι γιορτές λίγο το φως και λίγο ο χειμώνας δίνουν μια νότα ξεχασιάς και αφηρημάδας. Μέσα σ' αυτή την αφηρημάδα ξεχάσαμε το ρίσκο του πλήθους. Τα πλήθη μισούν. Τους πολλούς χαρούμενους ανθρώπους  μαζεμένους. Εμάς μισούν που έχουμε μάθει να ξεπερνάμε και να ξεχνάμε και να επιβιώνουμε με νύχια και με δόντια και με τα ίδια μας τα δάχτυλα  σπρώχνουμε τα χαμόγελά μας  και με τα ίδια μας τα χέρια  διαλέγουμε τα ωραία μας ρούχα  τα φωτεινά κι όχι τα μαύρα. Σε μας στοχεύουν που δοξάζουμε πιό συχνά την ανεμελιά- όχι τη χαζομάρα!- και μπορούμε τη μια στιγμή επώδυνα  με θρήνους να σκεφτόμαστε όλα τα παιδιά του κόσμου και την επόμενη να γελάμε δυνατά ξορκίζοντας κάθε δυστυχία σ' ενα ποτήρι φτηνό κρασί. Εμάς θέλουν να σκοτώσουν που τριγυρνάμε στις αγορές και στις πλατείες της πόλης κα...

Όπως οι εποχές επαναλαμβάνονται και διεκδικούν την αναβίωση των λαθών μας και την ακύρωση της αναπόλησης σαν μακρινού κι αλλοτινού συμβάντος μνήμη, έτσι κι ο κάθε θάνατος παιδιού και μάνας και πατέρα. Δεν ψάχνει φταίχτες η εποχή μας, δεν την αγγίζει ο αρχηγός του κόσμου και τα έθνη που ενώθηκαν να σώσουν τους φτωχούς και άμοιρους λαούς των δικτατόρων. Δεν της αρκούν οι εικόνες της εποχής μας, κι άλλες φέρτε της και πλάνα δραματικά και κοντινά των διακορευμένων κόρων δώδεκα χρονών και των παραμορφωμένων παιδιών του πολέμου. Δεν έχει εποχή ο πόλεμος. Έχει αντοχή. Ο πόλεμος έγινα εγώ. Και εσύ. Εμείς που ξεχνάμε τον πόλεμο είμαστε η τροφή και το μεγάλωμά του. Δεν αλλάζει ο πόλεμος. Μετακομίζει. Από γειτονιά σε γειτονιά και τρώει τα παιδιά μας και τα παιδιά του κόσμου. Τα παιδιά που παίζουν στον δρόμο όπως παίζαμε εμείς και που τυχαία γλιτώσαμε από την μετακόμισή του. Δεν έχει αλλαγή η εποχή, Ίδια κι απαράλλαχτη μας συναντάει σκυφτούς και διαθέσιμους χ...

Είναι αυτή η νύχτα σαν τις άλλες τις πολλές που θες να την κάνεις να ειναι η πιο φαντασμαγορική και βρώμικη και γεμάτη εκπλήξεις νύχτα των ανακαλύψεων και των παραισθήσεων και των αλκοολούχων ποτών και των καινούργιων ανθρώπων. Αυτή η νύχτα που θες  να γράψεις το ωραιότερο τραγούδι και να βγεις στο ψοφόκρυο και να το τραγουδήσεις με την μισή κιθάρα που ξέρεις με γυμνά πόδια και μια ρόμπα που έχεις από τη μάνα σου σατέν. Αυτή η νύχτα που θες να γνωρίσεις τον έρωτα τον μεγάλο τον ταραχοποιό  τον άνευ όρων και σκοπών και ανιδιοτελή  και εκρηκτικό  και ρομαντικό και σεισμογενή και φρέσκο. Αυτή η νύχτα που θες να μιλήσεις με φίλους  και να αναλύσετε τους χωρισμούς και τα πάθη και τα βάθη και τα λάθη σας και τους στίχους των τραγουδιών και τη ζωή την ίδια και το δάκρυ που ξεφεύγει απ΄τα μάτια και το γέλιο που ξεφέυγει ταυτόχρονα με το δάκρυ και την ηλικία με τις ρυτίδες και την απόσταση που...

Απομακρύνθηκα απο την ασφάλεια και κάηκα στη διαδρομή για ένα κρίμα και ένα γαμώτο ψιθυριστό κι ασήμαντο και φευγαλέο και τρυφερό. Την ήθελα όπως τη φαντάστηκα τη ζωή και τη διεκδίκησα και δεν την ομόρφυνα και την ανακάλυψα και μου φάνηκε ίδια κι απαράλλαχτη κι αμίμητα επικίνδυνη και τρυφερή. Τους δρόμους απέφυγα τους ίδιους κι έτσι βρέθηκα στο Παρίσι και στον κόσμο όλο και στην αγκαλιά της μη-πόλης και της μη-οικογένειας και των μη-φίλων και της μη-αγάπης και του μη-έρωτα και του μη- ονείρου μου του πιο τολμηρού και παιδικού και τρυφερού. Αδίκησα το παρελθόν και την ανάμνηση και το σπίτι το παλιό το ξαναγνώρισα τώρα από μακριά και από ξένα μάτια πια το κοιτώ σαν να βλέπω φωτογραφίες από νεκρούς συγγενείς ή απ΄το σπίτι της μάνας μου το πρώτο και την ηλικία της την πιο θαμπή και καπως ανύπαρκτη και μυστική και καθόλου τρυφερή.

Καρφώνει στο κέντρο κάθε παγωμένη σκέψη- την τρυπάει κάθετα για να ματώσει  και να ζεσταθεί Απαντάει σε κάθε αναπάντητο και παράτολμο και εξουσιαστικό και ανεπιτυχές ερώτημα Ανατρέπει τη σκηνή και την καθιστά ερωτίζουσα ή και φιλική Αντικαθιστά τον λόγο με θράσος αλλά και ευγένεια και τρόπο Δυσκολεύει κάθε ελαφριά και επιφανειακή κατάσταση άμεσα  και επικίνδυνα Αντιστρέφει τον θυμό- τον μετατρέπει σε πάθος ερωτικό- καύλα Θωπεύει τον άστεγο νου τον ταξιδευτή τον πλάνητα  τον πειρατή Αγκαλιάζει τον απέναντι τον άλλον τον ξένο τον αλλοπρόσαλλο τον παράξενο τον διαφορετικό τον ανυπάκουο τον αντιδραστικό τον επαναστάτη τον γκρινιάρη τον ζηλιάρη τον έξαλλο τον παγωμένο τον τρελό. Τρυπώνει στην καρδιά και μένει εκεί για μέρες και βδομάδες και χρόνια. Όλοι το θυμούνται μετά απο καιρό και το ζητάνε ξανά. Σε όλους λείπει.

οι μέρες που μεσολαβούν των κανονικών  απ' τη Δευτέρα στην Τρίτη κι απ΄την Πέμπτη στην Παρασκευή μέρες φαντάσματα και ώρες εμβόλιμες των ωρών που από την πραγματική ζωή μας κλωτσάνε με βία στην ενδιάμεση  σε αυτή που υπάρχεις αλλά και όχι αναπνέεις  αλλά και όχι πιστεύεις αλλά και όχι ελπίζεις αλλά και όχι νοσείς αλλά και όχι θρηνείς  αλλά και όχι αισθάνεσαι αλλά και όχι οι ενδιάμεσες μέρες αυτές του αλλά και, της ενδιάμεσης ύπαρξης μας της ενδιάμεσης σκέψης  της ενδιάμεσης φυγής της ενδιάμεσης αλήθειας της ενδιάμεσης ολοκλήρωσης

Έτσι όπως κατέληξε και πάλι η βραδιά  από Χατζιδάκι ψιθυριστά σε Ρίτα στη διαπασών, έτσι καταλήγουν  και οι πιο ψαγμένοι  και διαβασμένοι και οργανωμένοι και προμελετούντες και προσχεδιάζοντες εραστές στις τρεις το πρωι: με του ενός τα δάχτυλα  χιλιόμετρα μακριά  απ΄τα μαλλιά του άλλου και με το πουλί  στο χέρι.

Ποιά νύχτα στην Αθήνα είναι ίδια; Ποιά φωνή ξαναλέει τα ίδια λόγια αγάπης σε άλλο αυτί και άλλο στόμα; Ποιός φίλος ποιά φίλη τολμά να είναι αυτό που εσύ δεν μπορείς να έχεις να είσαι να θέλεις; Ποιό παράθυρο στην Κυψέλη δεν βλέπει πολυκατοικία και ανθρώπους κι αμάξια και ακάλυπτους και φασαρία; Ποιά γειτονιά στου Ψυρρή δεν μυρίζει κουλούρι και γλυκό απ΄τη Νάνσυ και μπύρα  κι αρώματα ανθρώπων; Ποιός δρόμος στο Παρίσι θα σε φιλοξενήσει  να θυμάσαι να γελάς να μην κοιμάσαι να ονειρεύεσαι; Ποιά στοά στον κόσμο θα σε κρύψει απ΄τη βροχή των κοιταγμάτων και των ψιθύρων των ανθρώπων; Ποιό ποτάμι και ποια θάλασσα θα ελαφρύνει το γυμνό κορμί σου τα βουρκωμένα μάτια σου το πένθιμο τραγούδι σου; Ποιός εραστής απαγορευμένος και ενθουσιώδης θα σου κάνει έρωτα χωρίς να σου κρύβει κάτι από σένα χωρίς να απαξιώνει κάτι από σένα χωρίς να εξουσιάζει κάτι  από σένα χωρ...

Απ´ το ένα στο άλλο Απ´ το μικρό στο μεγάλο Κι αντίστροφα Τι βόλτα πεζή Κι αλλοπρόσαλλη Όλο στροφές Εκει που είναι η αλλαγή Ευθεία πάει Μεταβλητή μονάχη Τα μαλλιά Απ´ την ορμή του αέρα Σχήματα αλλάζουν και χρωματα Απ´ τον ήλιο Κρυφά τα όνειρα Ξεπετιούνται  Θαμπά και φοβισμένα Σαν πονηρή σκέψη σε εκκλησιά Πότε τη νύχτα  Και πότε τη μέρα Το μυστικό ξεχάστηκε Και βγήκε να χορέψει Τις άγριες νύχτες της Αθήνας Τις ξέφρενες καθημερινές Μεθυσμένες αποδράσεις Στα στενά του Ψυρρή Και στο Μεταξουργείο Τι παράξενη που είναι Η κάθε ηλικία Η κάθε φαντασία Η λογική.

Φοβήθηκα πως μεγάλωσα. Μου ΄δωσα τόσα ελαφρυντικά που και η παραμικρή υπόνοια ατασθαλείας με στέλνει στο κρεβάτι μου. Καλοκαίρι. Ανάβω ανεμιστήρα. Υγρασία. Γυμνός και μόνος. Όπως ήρθα εδώ. Τι θέλω τόσο ξενύχτι; Και το αλκοολ άλλαξε γεύση. Δεν είναι ίδιο το αλκοόλ μόνος. Ούτε σεξ ούτε έρωτας. Ούτε τίποτα ανάμεσο. Κάνω τον ανήξερο αλλά οι κάψες με προδίδουν συχνά και σε ώρες που δυσκολεύομαι. Τι καλοκαίρι παράξενο. Κι είναι κι αυτή η λάθος πανσέληνος. Που τους κάνει όλους ρομαντικούς και τάχα μου συναίσθημα διαχέεται. Θέλω να ουρλιάξω κάτι από Ρίτα Σακελλαρίου και να αφορήσω κάθε δήλώση αγνότητας. Αθλητές στις οθόνες. Όλοι να κερδίσουμε θέλουμε. Όλοι χρυσό θέλουμε. Όλοι κερδίζουμε. Ένας χάνει. Μόνος του. Τι καλοκαίρι αφόρητο. Πηγμένο στην ιδρωτίλα και το κακό αλκοόλ. Που πήγαν οι βόλτες με τ΄αμάξι και τα πειράγματα στους τουρίστες. Τι καλοκαίρι νεκρό. Τέρμα στην μετάβαση. Δεν μπορώ τις μεταβάσεις μα μόνο ...

Ρε μεγάλε, θυμάσαι που με πέταξες στη θάλασσα δύο χρονών και μου είπες κολύμπα; Έτσι έμαθα κολύμπι.  Έτσι μου έμαθες και τη ζωή. Να βουτάω, και να μαθαίνω εκει που βουτάω να κολυμπάω. Όχι να επιπλέω! Να κολυμπάω και να το απολαμβάνω. Και να θέλω ρε μεγάλε να σε ξεχάσω κάποτε μου κότσαρες την μύτη σου να σε θυμίζει. Μεγάλη, στομφώδης, επιβλητική, εμφανίζεται πρώτη. Πριν από μας, για μας. Μου κότσαρες και την αγάπη για την τέχνη. Το θέατρο δεν θα το 'ξερα, την ποίηση. Έγραφες, θυμάσαι; Για μας, για σένα. Για τη θάλασσα. Να τη πάλι η θάλασσα. Γράφεις ακόμα;  Δεν σε θυμάμαι με μαλλιά αλλά τι να τα κάνεις τα μαλλιά όταν τα μάτια σου πετάνε σπίθες; Τι ζωντάνια είναι αυτή; Πού τη βρήκες και μας την έδωσες;  Τις γαλότσες και τις βροχερές μέρες που μαζέυαμε σαλιγκάρια τις θυμάσαι ρε;  Το δεντρόσπιτο που μας έχτισες; Τις φωτογραφίες που μας έβγαζες με την μηχανή κάποιας παλιάς σου γκόμενας απ΄τα φοιτητικά σου χρόνια; Έλα μην κάνεις πως δεν...

Στην Α. Είναι το είδος που φοβάται μια πατριαρχική κοινωνία. Είναι το είδος που επιβιώνει σε τρομερά αντίξοες συνθήκες. Είναι το είδος που αποθηκεύει νερό, να ΄χει να ζήσει αλλά και να ΄χει να δώσει. Είναι το είδος που αντέχει στα δύσκολα, όσο κι αν κρατάνε. Είναι η γυναίκα που φαινομενικά έχει αγκάθια για να προστατεύει εαυτόν αλλά περισσότερο τα έχει για να στηρίζει πάνω σε αυτά τα λουλούδια της. Είναι σπάνια τα λουλούδια της κι αν τα δεις είσαι τυχερός. Είναι τύχη να 'χεις δει γυναίκα κάκτο να ανθίζει. Το λουλούδι κρατάει για λίγο, μα είναι ό,τι πιο όμορφο έχεις δει. Τα αγκάθια όμως την ασφαλίζουν από όσους θέλουν να την κόψουν. Από όσους της κουνάνε το χέρι και επιδεικνύουν τα μεγάλα πριόνια τους. Η γυναίκα κάκτος ξέρει να χώνει τα αγκάθια της βαθιά στα χέρια όσων θέλουν να της σπάσουν τον κορμό και ξέρει να τσιμπάει παιχνιδιάρικα όποιον είναι έτοιμος να την πλησιάσει και να συνυπάρξει. Η γυναίκα αυτή υπομένει. Όχι από ντροπή και συστολή, αλλά ξέρει πως οι κάκτ...