HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Έχεις, δίνεις. Δεν έχεις, δίνεις. Δεν θέλεις, δίνεις. Δεν πίνεις, πίνεις. Δεν τρως, μαγειρεύεις. Τρως, μοιράζεσαι. Μοιράζεσαι, χαρίζεις. Ανοίγεσαι, ηρεμείς. Κλείνεις μάτια, πέφτεις. Δεν πέφτεις, σώζεις. Ακούς, συμβουλεύεις. Δεν ακούς, προσπαθείς. Ανήκεις, αφήνεσαι. Αφήνεσαι, πέφτεις. Σώζεις, δεν ζητάς. Σώζεσαι, δεν χρωστάς. Δωρίζεις, δεν προσδοκείς. Προτείνεις, απορρίπτεις. Αποδέχεσαι, ορίζεσαι. Δεν μπορείς, μιλάς. Δεν μιλάς, ξέρει. Δεν ξέρει, υποψιάζεται. Δεν αντέχεις, σε αντέχει. Αλλάζεις, σε αλλάζει. Αλλάζεις, σε γδύνει. Σε γδύνει, σε ντύνει. Κρατιέσαι, δίνει χέρι. Δίνεις χέρι, σε κρατάει. Υπομένεις, υπομένει. Υπομένει, υπομένεις. Διψάς, προσφέρει. Διψά, έχεις φροντίσει. Αλαφιάζει, αλαφιάζεις. Αλαφιάζεις, κλείνει μάτι. Ενθουσιάζεσαι, σε προσδένει. Ενθουσιάζεται, τον φυλάς. Θέλει αέρα, γεννάς οξυγόνο. Θέλει φύση, γίνεσαι δέντρο. Θέλει λουλούδι, τρέχεις έξω. Θέλει τέχνη, βρίσκεις. Θέλεις τέχνη, γίνετα...

Γνώρισα έναν τοίχο. Μου άρεσε με την πρώτη ματιά. Ήθελα πολύ να τον πλησιάσω και  να τον αγγίξω. Ήθελα πολύ να δω πόσο τραχύς και πόσο λείος ήταν. Πλησίασα τον τοίχο. Δεν μιλήσαμε. Δεν είπαμε τίποτα. Τον κοίταξα επίμονα και του χαμογέλασα. Δεν είπε και δεν έκανε τίποτα. Το πήρα ως θετικό και πλησίασα κι άλλο. Τον ξανακοίταξα και δειλά  σήκωσα το χέρι μου και τον ακούμπησα με τα ακροδάχτυλα. Ήταν μαλακός και γερός και δροσερός. Δεν αντέδρασε και δεν οπίσθοχώρησε στο άγγιγμά μου. Το πήρα ως θετικό και πλησίασα κι άλλο. Ακούμπησα τον ώμο μου και άφησα το βάρος μου και δειλά άφησα το κεφάλι μου να γείρει και τα μαλλιά μου να τον χαϊδέψουν. Τον κοίταξα από κοντα και μόνο τότε είδα πόσο ωραίο χρώμα έχει και πως φαίνονται οι πόροι του και οι ατέλειές του. Τα χείλη μου αυθόρμητα και ανεξέλεγκτα από όποια λογική σκέψη έσκυψαν και φίλησαν βρεγμένα και αργά τον τοίχο αυτόν και τα μάτια έκλεισαν για να ζ...

Μας κοιτάζει το φιλί και φωνάζει. Έχει μπουχτήσει κι αυτό να μην το δίνει κανείς σε κανέναν.

Πώς κινούνται τα πόδια και τα χέρια όχι; Πώς ισορροπώ πάνω σε κούτες πλαστικών από σκουπίδια μέλλοντα και χρήσεις παρελθόντες; Τι κινεί τον χώρο; Πώς χορεύει ο νους σε εικόνες μαύρες; Τι με κρατάει ούδετερα αφημένο στην απόλυτη ακινησία; Πόσο φοβάμαι να ριχτώ και να τολμήσω την κίνηση; Γιατί ο άλλος με εμπνέει; Γιατί ο χώρος αποπνέει το επόμενο; Πόσο το σώμα θέλει και πόσο ακολουθεί; Πόσα το βλέμμα λέει όταν το σώμα ακινεί; Τι χρόνος περνάει κατα τη γέννηση της ιδέας; Πόσα χρώματα κυοφορεί το μαύρο; Ποιό φόντο θέλει η στατικότητα; Ποιό βήμα ψάχνει η επόμενη κίνηση; Ποιός σε σπρώχνει όταν δε θες; Πόσο κουράζει το λίγο το καθόλου το μηδέν; Γιατί τον ήχο του χεριού τον εμποδίζει η λέξη της οδηγίας; Ποιά οδηγία με ορίζει - με εκφράζει - με εξηγεί - με λειτουργεί - με καταπονεί - με φτιάχνει; ΠΑΥΣΗ. Πλήθος πόδια. Φτιάχνεται η εικόνα. Δομείται. Τα πόδια χτίζουν τον ήχο τον τολμούν τον εντείνουν. Καμία παύση. Ροή. Πόδια γυμνά. Χέρια...

6/3/2016 Πλατεία Συντάγματος.  Αθήνα  Ανοιχτό κάλεσμα για συλλογή τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης για τους Σύριους πρόσφυγες. Είμαι στα τρόφιμα. Πήγα τους είπα θέλω να βοηθήσω,  πέστε μου τι να κάνω. Βάζουμε σε κούτες τα μακαρόνια, τις σταφίδες, τα μπισκότα και το κριθαράκι. Πως πέρναγε η ώρα το καταλάβαινα από το φως της μέρας που έφευγε. Σκοτείνιαζε στην πλατεία και τα φώτα δεν είχαν ακόμα ανάψει. Πακέταρα κάτι πορτοκάλια. Ναι, κάποιος είχε φέρει πορτοκάλια. Αυτά είχε. Αυτά έφερε. Μου γλιστράει ένα και πέφτει κάτω, πως γίνεται μπερδεύομαι και το πατάω. Πορτοκάλι. Μυρωδιά πορτοκαλιού. Άρωμα. Τα μάτια μου θολώνουν και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα. Μεταφέρομαι ολόκληρος σε μια σκηνή από το παρελθόν:  Μεγάλη παρέα. Οικογένειες, φίλοι. Κύπρος. Πάμε εκδρομή στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Από ΄κει είναι η μάνα μου. Οδηγούμε με τα αμάξια περιφερειακά της κλειστής περιοχής της Αμμοχώστου. Η μάνα μου είναι από τον Σταυρό, μια περιοχή μέσα στο Βαρώσι. Ξαφνικ...

Το λάθος είναι που νομίζω πως κάτι έχω να χάσω, έτσι και τολμήσω να σε φιλήσω. Έτσι και τολμήσω. Έτσι και τολμήσω να σου χαϊδέψω  ακόμα πιο ερωτικά το στήθος και την πλάτη. Έτσι και τολμήσω να σε κοιτάξω και να σου κλείσω με νόημα το μάτι. Το λάθος είναι που νομίζω πως κάτι έχω να χάσω.

Χάραμα στο κρεβάτι – πρώτο τσιγάρο της μέρας. Δολιχοκέφαλος αρκούδος στα παπλώματα. Τυπικός καλοπροαίρετος, τις νύχτες γίνεται βιολί. Αφού το κεφάλι του ανάμεσα στον ώμο μου και το μάγουλο, άρα βιολί. Παίζω πάλι. (Για πόσο.) Πρωινό του Σαββάτου με τους Αιγύπτιους και τους Πακιστανούς της Σοφοκλέους. Περπατάω στην κάτω πόλη με τον Σ., τον Α., την Α. Ιρακινοί φίλοι υποδέχονται τους νεοφερμένους με χαμόγελα. Κερνάνε νεράκι εμφιαλωμένο. Καφέ με κάρδαμο. Η Γάντα, η νεαρή Αιγύπτια φίλη μου, με βάζει για δέκατη φορά να της ξαναγράψω το τηλέφωνό μου. Αγοράζω κασέτες και αιγυπτιακή λεμονίτα. «Αγκάπη μου, λατρεύεις Αίγκυπτο, έτσι δεν είναι;» Ανατολή. Μέση οδός δεν υπάρχει. Ή λατρεύεις ή απεχθάνεσαι. Η Α. χώνεται στους Κινέζους και αγοράζει φόρεμα με το μοναδικό της χαρτονόμισμα. «Λεφτά για μεσημεριανό φαγητό ή φουστάνι;» ρωτάει. Φουστάνι, φυσικά. Έκπαγλο λουσάτο κουρέλι. «Σίγουρα   Σότρις , αγάπη μου», θα της λένε τα βράδια στο   Ζάζα’ς , τα ψώνια με τα κραυγαλέα, τα υπερτιμημένα κουρ...

Τα ξέρω αυτά που σώζουν. Μου τα 'χουν πει πολλές φορές. Και πρόσεχε. Και μην τρέχεις. Και μην μιλάς χωρίς να σκέφτεσαι. Και μην ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Και φόρα κράνος. Όλα μου τα 'χουν πει. Για όλα με έχουν προειδοποιήσει  ανελλιπώς και με κάθε λεπτομέρεια. Με γουρλωμένα μάτια  κι ανησυχία και έγνοια και αγάπη. Μα ήθελε το σώμα να μάθει μόνο του και η καρδιά να αναστενάξει. Ο νους ήθελε να κολλήσει  για να ξεχωρίσει το όχι απ' το ναι. Η γλώσσα να μιλήσει πρώτα ήθελε και η ματιά να καρφωθεί πριν αδιαφορήσει. Και φόρεσα κράνος. Για πρώτη φορά. Σε σένα. Που η γλώσσα μίλησε απ΄την καρδιά. Που η καρδιά διογκώθηκε απ' τη ματιά. Που η ματιά καρφώθηκε με φόρα στη δική σου. Που η σκέψη μου άλλαξε χρώμα και φορά. Σε σένα με κράνος θα οδηγήσω να έρθω. Προστατευμένος. Κι ασφαλής. Κι απ΄τη δική μας μετωπική, που έτσι κι αλλιώς δεν τη γλιτώνω, το πολύ να γδάρω τα γόνατά μου. Χαλάλι.

Ο φόβος. Ο αμετάκλητος και απαράλλαχτος φόβος της απόρριψης. Ο κόσμος. Εσύ. Η απόρριψη. Το παιχνίδι δεν τρομάζει σχεδόν κανένα. Ούτε το δύσκολο. Ούτε το εύκολο. Παρά μόνο η απόρριψη. Η ιδέα της απόρριψης ίσως περισσότερο κι από την ίδια. Η ιδέα της αμετάκλητης κι αλάνθαστης ιδέας της απόρριψης. Ναι. Αλλαγή στη ρουτίνα των όχι, το κάθε ίσως. Το κάθε μικρό κοκκαλάκι σημασίας - και όχι άμεσης και ισχυρής απόρριψης- μετατοπίζει την ιδέα της ανυπαρξίας μου. Με τοποθετεί αργά - πολυ αργά- στο βάθρο της ίσως ύπαρξης. "Σιγά" σκέφτηκα δυνατά. "Σιγά τα μάτια." Η μοναχικότητα της μοναξιάς. Η μοναξιά της μοναδικότητας. Η μοναδικότητα της φασαρίας. Η φασαρία των δύο. Τι δεν καταλαβαίνεις; Μεταλλάσομαι σε έντομο. Να σε πλησιάσω με φασαρία. Να με ψάχνεις χειροκροτώντας στον αέρα. Να πανικοβάλλομαι απ΄το ξαφνικό ενδιαφέρον σου και να πηδάω από κεφάλι σε κεφάλι. Μόνο έτσι θα γλιτώσω την απόλυτη και αδιαβάθμητη απόρριψη. ...

Κάθε βράδυ στη σέλα της βέσπας, κοιμάται μία γάτα. Κάθε πρωί βλέπω τα αποτυπώματα από τις πατούσες της. Απομεινάρια της νύχτας της. Και της δικιάς μου. Σκέφτομαι τι με συνδέει με τη γάτα και τον ύπνο της στη σέλα μου. Τίποτα. Μόνο που ο κώλος μου κάθε πρωί καθαρίζει τις βρωμιές από τις πατούσες της. Ίσως και πεντέξι τρίχες. Μας συνδέει κάτι πολύ ωμό και άμεσο με τη γάτα που δεν έχω γνωρίσει. Είναι σαν να ζούμε μαζί και καταχράζεται ήδη τα προσωπικά μου αντικείμενα. Όπως όλες οι γάτες. Καταπατάει τον προσωπικό μου χώρο τον οικειοποιείται, και το πρωί φεύγει κυρία. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Γιατί δεν θα ΄λεγα για ζημιά τα αποτυπώματα των πατουσών της. Ούτε τις τρίχες. Ζημιά θα ήταν να είχε τόσο βρώμικες πατούσες, που τα αποτυπώματα να αποτυπώνονταν, εκτός από τη σέλα, και στον πισινό μου. Στο παντελόνι δηλαδή. Ούτε καν απευθείας πάνω στο δέρμα. Οπότε ναι, μάλλον, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μερικές φορές εύχομαι να την είχα προλάβει. Στο μυαλό μου έχει διογκωθεί, σαν...

Ό,τι κινείται σκοτώνει. Ό,τι σκοτώνεται αυτοκτονεί. Ποτέ δεν είχα καταλάβει: το μέτρο. Το λίγο. Το τόσο όσο. Πάντα η άβυσσος θύμιζε περιφραγμένη παιδική χαρά. Χαρά. Αλλά περιφραγμένη. Παιδική. Αλλά όχι χαρά. Το άκρο σκοτώνει. Το μέτρο σκοτώνει. Τα πάντα σκοτώνει η βουβαμάρα έτσι και την αφήσεις. Δεν αφήνω. Επιτρέπω. Δεν φοβάμαι. Υπολογίζω. Δεν αμφισβητώ. Επιβεβαιώνω. "Εσύ τώρα τι κλαίς;" Και πόρτα που κλείνει. Και ήχος ασανσέρ. Και μηχανή που ξεκινάει. Και άδειος δρόμος. Φεύγω σημαίνει σκοτώνω. Σκοτώνω σημαίνει απομακρύνω. Εδώ δεν υπάρχει. Εκεί υπάρχει πάντα. Επιλογή. Αυτή η δυσκολία. Αυτή η απάτη. Η ανάποδη τομή είναι πάντα επίπονη. Η ευθεία τέμνει και δυσκολεύει. Η καμπύλη συνεχίζει. Μια καμπύλη ευνουχίζει. Παραλογισμός. Δίπλα. Απο ΄κει που είσαι, δίπλα, κατοικεί το λογικό φαίνεσθαι. Από κει που είσαι τώρα, τώρα το απόλυτο τώρα, δυο βήματα μακριά είναι το λογικό. Επιλογή. Αυτή η μάστιγα. Αυτή η ευτυχία.

Λόγος που δεν έχει εφευρεθεί. Περιγραφή που δεν μπορεί να εκφραστεί. Δάκρυ που δεν μας βρέχει. Πόνος που δεν μας κουνάει ρούπι. Ζωές που δεν μας ανήκουν. Θάλασσα που δεν ακουμπάμε. Άνθρωποι που δεν είναι. Παιδιά που δεν έζησαν. Εμείς που δεν φταίμε ποτέ. Αυτοί. Εμείς. Αυτοί. Οι άλλοι. Οι όχι-σαν-εμάς. Ή όχι. Το όχι. Ευρώπη. Παιδάκια. Ματάκια. Κάτι να γυαλίζει. Κι ας έχει μαυρίσει μέσα. Να γυαλίζει. Μας κάνει. Θα το ξεκάνει το κύμα. Το τεχνητό βήμα. Η τεχνητή αναπνοή. Θα ζήσει. Κι αν ζήσει; Που; Πάνω μας. Δίπλα μας. Ποιός είναι; Από πού; Φοβάσαι γελοίε. Φοβάται κι αυτό. Όλοι φοβούνται. Χειμώνας. Τον ξέρεις. Τον βλέπεις. Δεν βλέπεις. Κρυμμένος. Δεν θέλεις να αντέχεις. Σε φτιάξαν μικρό και ημιμαθή και μέτριο. Είσαι. Είναι. Εμείς. Αυτοί. Αλλού. Να πάνε αλλού. Βλάκα.

Με άκουσα να σου τραγουδώ και τρόμαξα. Τι φόβος και τι λαχτάρα να σου δώσω το τραγούδι. Σου είχα γράψει ένα τραγούδι. Είχες πια ένα δικό σου τραγούδι. Ένα τραγούδι για σένα. Ένα τραγούδι για σένα! Κάποιος το έγραψε για σένα. Το τραγούδησε για σένα. Το ηχογράφησε για σένα. Και στο έδωσε. Δώρο. Γενεθλίων. Το ήθελα πολύ να στο δώσω. Και το ετοίμαζα μέρες. Και το έγραφα μέρες. Και άρχισα ξανά να γρατσουνάω κιθάρες για να στο παίξω. Και στο χάρισα. Κράταγες ένα τραγούδι με κόπο. Κι αγάπη. Και έρωτα τυφλό. Κι αλλοπαρμένο. Και ξέφρενο. Και ανακατεμένο με μια πολύχρωμη επιθυμία για θλίψη. Αυτή η θλίψη! Και ήρθαν τα γενέθλια. Και στο έδωσα. Και το πήρες. Και το έχωσες στην μαύρη αθλητική σου τσάντα. Και το έχωσες βαθιά. Και δεν ξέρω. Η ιστορία για μένα τελειώνει εκεί. Μπορεί να σου έχουν ξαναγράψει τραγούδι, σκέφτηκα. Και μου φάνηκε λογικό γιατι είσαι πλάσμα γραμμένο σε ποίημα. Και μου φάνηκε λογικό να μην πεις τ...

Θα ζήσουμε παντού. Κάθε μικρό χώμα θα γίνει η γλάστρα μας. Κάθε ξερός σπόρος, το λουλούδι που θα ´χουμε ζωγραφίσει. Θα νικάμε παντού. Κι αν μας χτυπάνε, εμείς θα νικάμε. Κι αν μας φοβίζουν εμεις θα γελάμε. Κι αν δεν ακούνε, εμεις θα τραγουδάμε. Πιο δυνατά. Πιο δυνατά. Μη φοβάσαι αγάπη μου.  Έχουμε ηδη νικήσει. Πριν μας ρίξουν με δύναμη στο χώμα τους. Πριν μας αγνοήσει το υπεροπτικό βλέμμα τους. Πριν φοβηθεί το μικρό μυαλό τους. Θα φιληθούμε με κλειστά τα μάτια  και με τα χέρια περασμένα στο σβέρκο. Έτσι φιλιούνται οι νικητές. Κι ας μην το είχαμε ποτέ σκεφτεί. Κι ας μην το είχαμε ποτέ οργανώσει. Το φιλί μας νίκησε το τείχος. Το φιλί μας. Και έχουμε μείνει στην ιστορία αγάπη μου. Κι έχουμε γράψει την ιστορία αγάπη μου. Είμαστε ντοκουμέντο έρωτα. Ναι! Το δικό μας φιλί θα δείχνουν και θα λένε "Απόδειξη!". Θα ´μαστε η απόδειξη του πιο δύσκολου έρωτα. Ο πιο δύσκολος έρωτας στο πιο ιστορικό φιλί. Φίλα με νικητή. Φίλα με νικήτρια.

Στέκω ανίκανος και σε θρηνώ. Όμορφη και τραγική. Με τα μάτια ανοιχτά: Στο μέλλον που μ´ αγωνία προσπαθούσες να διακρίνεις. Στο παρελθόν που με τρόμο εγκατέλειψες. Στο παρόν που σε πνίγει. Κι αν ρίξω το φταίξιμο αλλού θα ´μαι δειλός, κοριτσάκι. Είσαι σύμβολο πια μα ποιός νοιάζεται. Εσυ σύμβολο δεν ήθελες να γίνεις. Γιατρός, ζωγράφος, δασκάλα ίσως. Δεν ήξερες απο σύμβολα. Δεν ήθελες τα σύμβολα. Μη με κοιτάς κοριτσάκι. Φοβάμαι να σκάψω και να βρω τη δύναμη. Δειλός και ανίκανος - σαν εικόνισμα αγίου. Κάπου θα πίστεψες και συ κοριτσάκι. Σε δειλό και τρομαγμένο. Σε κάποιον σαν και μένα. Αυτό δεν είναι προδοσία, κοριτσάκι. Δολοφονία είναι. Εγώ σε δολοφόνησα. Εγώ κι αυτός που μου μοιάζει. Εγώ το τέρας. Κι αυτο το τέρας της ελευθερίας που μας κυνηγάει. Κι όταν βγούμε στ´ ανοιχτά για να το βρούμε μας σκοτώνει. Σε θρηνώ κοριτσάκι. Η ζωή συνεχίζεται κοριτσάκι. Κανονικά. Για μένα τον δειλό κι ανίκανο - σαν εικόνισμα αγίου. Μη με κοιτάς κοριτσάκι.  Δεν αλλάζω.  Είμαι δειλός και δεν τις βαστ...

Η στιγμή που η δύναμη παύει να σκοτίζει το νού με την υπόληψή της. Η απόλυτη και καθ'όλα αναγκαία στιγμή που η δύναμη δεν υφίσταται. Δεν είσαι πια δυνατός ή αδύνατος. Δεν λες μπορώ ή δε μπορώ. Κάνεις βήματα βουλιάζοντας σε μια άμμο καινούργια. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Κουβαλάς και σένα και τη μνήμη.  Κουβαλάς τη γη και τις λέξεις τις πιο εκκωφαντικές: Ελευθερία, πατρίδα, προσφυγιά, κίνδυνος. Δεν ξέρεις που πας.  Δεν ξέρεις ίσως που είσαι και ποιοι είναι όλοι αυτοί. Κάπου έχεις φτάσει.  Άγριες φάτσες, σκληρές και χτυπημένες κι αυτές απ´ το κύμα. Απ´ το πείσμα. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά σου. Η δύναμη δεν είναι πια στα χέρια και στα πόδια. Ειναι στον νου. Η δύναμη είναι πίσω από την κόρη των ματιών σου- -σε καίει και σε σπρώχνει να βαδίσεις προς την άλλη γη. Είναι στα δάχτυλα που τυλίγονται σφιχτά, γραπωμένα στα σημαδεμένα για πάντα σώματα τους. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά- δεν σου ανήκουν πια. Έχουνε γίνει το σύμβολο της α...

Ουρλιάζει το κομμάτι της σάρκας που δεν άγγιξες. Ζήλεψε φαίνεται που όλη τη νύχτα έγδερνες το δέρμα κι αυτό ούτε το χάιδεψες.

Όρισέ μου τη μέρα. Όρισέ μου το μέρος. Όρισέ μου την πράξη. Όρισέ μου το γένος. Όρισέ μου την πίστη. Όρισέ μου το θάρρος. Όρισέ μου τις λέξεις. Όρισέ μου το μέτρο. Όρισέ μου το φύλο. Όρισέ μου το στάτους. Όρισέ μου τη θέση. Όρισέ μου τα ναι και τα όχι. Όρισέ μου τη γνώμη. Όρισέ μου το σθένος. Όρισε μου το στυλ και το θέμα. Όρισέ μου τη δράση. Όρισέ μου το πριν. Όρισέ μου την ανάγκη. Όρισέ μου το πάθος. Όρισέ μου την αγάπη. Όρισέ μου τον έρωτα και την καύλα. Όρισέ μου το βλέμμα. Όρισέ μου το έξω και το μέσα. Όρισέ μου το πολύ. Όρισέ μου το λίγο. Όρισέ μου το θέλω και το είμαι. Όρισέ μου τη φύση. Τώρα άσε με να υπάρξω ελεύθερος και να διαλέξω. Τώρα δεν σου ανήκω πια. Τώρα είμαι δικός μου . Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. * σε περίπτωση βλάβης επαναλάβετε από την αρχή. * ανεξαρτήτου ηλικίας.

Άνθρωποι που υπάρχουν για να σου θυμίζουν πόσες και πόσες φορές έχεις πέσει κι έχεις χτυπήσει και έχεις κλάψει και έχεις σηκωθεί. Άνθρωποι σκαμμένοι με ιστορίες και φεγγάρια και ονόματα και χέρια σκληρά. Άνθρωποι που σε τάισαν και σου έμαθαν τον τρόπο. Άνθρωποι που ήρθαν για να φύγουν  μαζί σου και να μείνουν μαζί σου σε εικόνες σαν εικόνισμα. Με πρόσωπα σαν εικόνισμα. Με βλέμματα σαν εικόνισμα. Άνθρωποι φορτωμένοι στάχυα καλοσύνης που σκορπάνε στον αέρα. Άνθρωποι που θα σε διδάξουν τον θάνατο και πως να τον αγαπήσεις. Άνθρωποι που σου δίδαξαν τη ζωή και το βήμα και πως να τα συνδυάσεις.

Ώστε αυτή είναι η νέα συνθήκη. Κανένα χρώμα σε καμία ψυχή, καμία ώρα σε κανένα συναίσθημα. Όλα γρήγορα άλλαξαν μας μεταμόρφωσαν μας εξουδετέρωσαν την πίστη και ζήτησαν το παιδί. Το παιδί που μέσα μου και μέσα σου δεν μεγαλώνει, ακόμα κι απ' αυτό ζήτησαν την ενηλικίωση. Γιατί φοβάστε τα παιδιά και τα εκδικείστε; Φοβάται ο ενήλικας κι επαναλαμβάνει. Το ίδιο και το ίδιο του παρέχει ασφάλεια και τον καθησυχάζει. Μα έχω μια κλίση στο θρασύτατο κι ανήσυχο παιδί που μέσα μου ξυπνάει και κοιμάται, παρά στην τάξη και την λογική που οι ενήλικες με ένα χτύπημα στον ώμο μου ζητάνε ευθαρσώς. Μη μεγαλώσεις παιδί. Μείνε στα δέντρα και χτίζε σπίτια με ξύλα κλεμμένα από μια οικοδομή. Φτιάχνε σπαθιά και παίζε πόλεμο κι ύστερα κρυφτό κι ύστερα μπάλα στην αλάνα -  κι ας μην ξέρεις στ΄αλήθεια να παίζεις μπάλα. Μη μεγαλώσεις και δεις τι έχω γίνει. Μη μεγαλώσεις και δεις τι σου ζητάνε. Μη μεγαλώσεις κι ακούσεις τι λέω. Μη μεγαλώσει...