HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Στέκω ανίκανος και σε θρηνώ. Όμορφη και τραγική. Με τα μάτια ανοιχτά: Στο μέλλον που μ´ αγωνία προσπαθούσες να διακρίνεις. Στο παρελθόν που με τρόμο εγκατέλειψες. Στο παρόν που σε πνίγει. Κι αν ρίξω το φταίξιμο αλλού θα ´μαι δειλός, κοριτσάκι. Είσαι σύμβολο πια μα ποιός νοιάζεται. Εσυ σύμβολο δεν ήθελες να γίνεις. Γιατρός, ζωγράφος, δασκάλα ίσως. Δεν ήξερες απο σύμβολα. Δεν ήθελες τα σύμβολα. Μη με κοιτάς κοριτσάκι. Φοβάμαι να σκάψω και να βρω τη δύναμη. Δειλός και ανίκανος - σαν εικόνισμα αγίου. Κάπου θα πίστεψες και συ κοριτσάκι. Σε δειλό και τρομαγμένο. Σε κάποιον σαν και μένα. Αυτό δεν είναι προδοσία, κοριτσάκι. Δολοφονία είναι. Εγώ σε δολοφόνησα. Εγώ κι αυτός που μου μοιάζει. Εγώ το τέρας. Κι αυτο το τέρας της ελευθερίας που μας κυνηγάει. Κι όταν βγούμε στ´ ανοιχτά για να το βρούμε μας σκοτώνει. Σε θρηνώ κοριτσάκι. Η ζωή συνεχίζεται κοριτσάκι. Κανονικά. Για μένα τον δειλό κι ανίκανο - σαν εικόνισμα αγίου. Μη με κοιτάς κοριτσάκι.  Δεν αλλάζω.  Είμαι δειλός και δεν τις βαστ...

Η στιγμή που η δύναμη παύει να σκοτίζει το νού με την υπόληψή της. Η απόλυτη και καθ'όλα αναγκαία στιγμή που η δύναμη δεν υφίσταται. Δεν είσαι πια δυνατός ή αδύνατος. Δεν λες μπορώ ή δε μπορώ. Κάνεις βήματα βουλιάζοντας σε μια άμμο καινούργια. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Κουβαλάς και σένα και τη μνήμη.  Κουβαλάς τη γη και τις λέξεις τις πιο εκκωφαντικές: Ελευθερία, πατρίδα, προσφυγιά, κίνδυνος. Δεν ξέρεις που πας.  Δεν ξέρεις ίσως που είσαι και ποιοι είναι όλοι αυτοί. Κάπου έχεις φτάσει.  Άγριες φάτσες, σκληρές και χτυπημένες κι αυτές απ´ το κύμα. Απ´ το πείσμα. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά σου. Η δύναμη δεν είναι πια στα χέρια και στα πόδια. Ειναι στον νου. Η δύναμη είναι πίσω από την κόρη των ματιών σου- -σε καίει και σε σπρώχνει να βαδίσεις προς την άλλη γη. Είναι στα δάχτυλα που τυλίγονται σφιχτά, γραπωμένα στα σημαδεμένα για πάντα σώματα τους. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά- δεν σου ανήκουν πια. Έχουνε γίνει το σύμβολο της α...

Ουρλιάζει το κομμάτι της σάρκας που δεν άγγιξες. Ζήλεψε φαίνεται που όλη τη νύχτα έγδερνες το δέρμα κι αυτό ούτε το χάιδεψες.

Όρισέ μου τη μέρα. Όρισέ μου το μέρος. Όρισέ μου την πράξη. Όρισέ μου το γένος. Όρισέ μου την πίστη. Όρισέ μου το θάρρος. Όρισέ μου τις λέξεις. Όρισέ μου το μέτρο. Όρισέ μου το φύλο. Όρισέ μου το στάτους. Όρισέ μου τη θέση. Όρισέ μου τα ναι και τα όχι. Όρισέ μου τη γνώμη. Όρισέ μου το σθένος. Όρισε μου το στυλ και το θέμα. Όρισέ μου τη δράση. Όρισέ μου το πριν. Όρισέ μου την ανάγκη. Όρισέ μου το πάθος. Όρισέ μου την αγάπη. Όρισέ μου τον έρωτα και την καύλα. Όρισέ μου το βλέμμα. Όρισέ μου το έξω και το μέσα. Όρισέ μου το πολύ. Όρισέ μου το λίγο. Όρισέ μου το θέλω και το είμαι. Όρισέ μου τη φύση. Τώρα άσε με να υπάρξω ελεύθερος και να διαλέξω. Τώρα δεν σου ανήκω πια. Τώρα είμαι δικός μου . Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. * σε περίπτωση βλάβης επαναλάβετε από την αρχή. * ανεξαρτήτου ηλικίας.

Άνθρωποι που υπάρχουν για να σου θυμίζουν πόσες και πόσες φορές έχεις πέσει κι έχεις χτυπήσει και έχεις κλάψει και έχεις σηκωθεί. Άνθρωποι σκαμμένοι με ιστορίες και φεγγάρια και ονόματα και χέρια σκληρά. Άνθρωποι που σε τάισαν και σου έμαθαν τον τρόπο. Άνθρωποι που ήρθαν για να φύγουν  μαζί σου και να μείνουν μαζί σου σε εικόνες σαν εικόνισμα. Με πρόσωπα σαν εικόνισμα. Με βλέμματα σαν εικόνισμα. Άνθρωποι φορτωμένοι στάχυα καλοσύνης που σκορπάνε στον αέρα. Άνθρωποι που θα σε διδάξουν τον θάνατο και πως να τον αγαπήσεις. Άνθρωποι που σου δίδαξαν τη ζωή και το βήμα και πως να τα συνδυάσεις.

Ώστε αυτή είναι η νέα συνθήκη. Κανένα χρώμα σε καμία ψυχή, καμία ώρα σε κανένα συναίσθημα. Όλα γρήγορα άλλαξαν μας μεταμόρφωσαν μας εξουδετέρωσαν την πίστη και ζήτησαν το παιδί. Το παιδί που μέσα μου και μέσα σου δεν μεγαλώνει, ακόμα κι απ' αυτό ζήτησαν την ενηλικίωση. Γιατί φοβάστε τα παιδιά και τα εκδικείστε; Φοβάται ο ενήλικας κι επαναλαμβάνει. Το ίδιο και το ίδιο του παρέχει ασφάλεια και τον καθησυχάζει. Μα έχω μια κλίση στο θρασύτατο κι ανήσυχο παιδί που μέσα μου ξυπνάει και κοιμάται, παρά στην τάξη και την λογική που οι ενήλικες με ένα χτύπημα στον ώμο μου ζητάνε ευθαρσώς. Μη μεγαλώσεις παιδί. Μείνε στα δέντρα και χτίζε σπίτια με ξύλα κλεμμένα από μια οικοδομή. Φτιάχνε σπαθιά και παίζε πόλεμο κι ύστερα κρυφτό κι ύστερα μπάλα στην αλάνα -  κι ας μην ξέρεις στ΄αλήθεια να παίζεις μπάλα. Μη μεγαλώσεις και δεις τι έχω γίνει. Μη μεγαλώσεις και δεις τι σου ζητάνε. Μη μεγαλώσεις κι ακούσεις τι λέω. Μη μεγαλώσει...

Μια γοργόνα. Με πόδια μακριά. Ένα πλάσμα της φύσης γυμνό απαλλαγμένο απ΄την αρρώστια της πόλης. Τριγυρνούσε στα βράχια ξυπόλυτο. Ένα πλάσμα άφυλο. Άγριο. Εύθραυστο. Ψηλό. Με λευκό δέρμα απ΄ τον ήλιο χαϊδεμένο και μαλλιά βρεγμένα, μακριά. Ένα ξανθό όνειρο. Μια οπτασία. Σάστισα. Δεν ήξερα σε τι γλώσσα να πω γεια. Δεν ήξερα πως μιλάνε σε αυτά τα πλάσματα τα ανύπαρκτα, τα θεϊκά. Δεν ήξερα που πήγε το μυαλό και η φωνή μου. Φώναξα ένα γενικό, αόριστο, σαν άλαλο επιφώνημα ανθρώπου των σπηλαίων: έι! Γύρισε. Με κάρφωσε με μάτια μεγάλα και βαθιά. Πράσινα σκούρα. Χαμογέλασε. Και τώρα τι κάνω; Τι θέλω; Τι να πω; Τράπηκα σε φυγή. Έτρεξα! Δεν το πίστευα. Έτρεξα στ αλήθεια! Έφυγα μακρυά από την ομορφιά. Μακριά από τη φύση. Μακριά. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι μου. Και δεν βγήκα ποτέ. Ποτέ ξανά δεν τολμώ να συναντήσω ομορφιά. Φοβάμαι. Κι ο φόβος νικάει την ομορφιά. Νικάει τη φύση. Νικάει το θέλω. Με κάνει αδύναμο. Φοβάμαι. Μένω στο καβούκι μου. Είμαι ασφαλής. Κι...

Ένα τσίμπημα τέλους. Μια αμυδρή φωτεινή λωρίδα κι ύστερα το μηδεν. Μηδέν παλμοί. Μηδέν ζωή. Μηδέν φωνή. Μηδέν ανάσα. Θάνατος. Πόσο κοντά έχεις φτάσει στον θάνατο; Πόσες φορές τον έχεις χαϊδέψει, και πόσες φορές σε έχει προειδοποιήσει; Ένα τσίμπημα τέλους. Ένα χάδι φινάλε. Ένα φιλί αντίο. Ίσα που. Αλλά τόσο, που φτάνει και περισσεύει. Σ΄έχει μηνύσει ο θάνατος και συ του απαντάς με το λαμπρότερο χαμόγελό σου. Εσύ του απαντάς με ένα πάρτι. Αυτό ξέρεις. Αυτό κάνεις. Ένα τελευταίο πάρτι, καλωσορίσματος. Τον καλωσορίζεις και του λες: Έλα λοιπόν να σε γιορτάσουμε κι όταν τελειώσει το πάρτυ φεύγουμε μαζί. Μικρό, ερωτικό, θανατηφόρο ραντεβού. Κάνε λοιπόν το πάρτι να διαρκέσει. Βάζε μουσικές. Αλκοόλ. Χόρεψε. Κάνε τον θάνατο να σε ξεχάσει και να φλερτάρει εδώ κι εκεί. Κάν' τον να χορέψει στις μουσικές που εσύ διαλέγεις. Μη φοβάσαι, έτσι κι αλλιώς, μαζί θα φύγετε στο τέλος. Το τέλος του ανήκει. Απο δώ και π...

Σκέψεις της νύχτας άφθονες. Λέξεις της νύχτας λίγες. Φοβάσαι το ύστερα. Φοβάσαι "μήπως και". Φοβάσαι. Κι είσαι μόνος περίπου. Και κρυφά στολίζεις κήπους. Και κρυφά ανθίζεις μουσικές. Και κρυφά λογαριάζεις το απόθεμα της δύναμης. Και κρυφά ανασαίνεις το οξύγόνο που δικαιούσαι. Γιατί αλήθεια τόσος κόπος; Τι κερδίζει ο χαμένος; Τι κερδίζει ο κερδισμένος; Ποιός κερδίζει τελικά; Φοβάσαι. Τη νίκη. Φοβάσαι το λάθος. Φοβάσαι το σωστό. Ποιός κερδίζει τελικά; Το βρίσκεις. Το αφήνεις. Το φοβάσαι. Το βρίσκεις. Το κρατάς. Φεύγει. Φοβάσαι. Ξανά. Φοβάσαι. Έρχεται πίσω. Φοβάσαι. Σ΄ακουμπάει. Ποιός κερδίζει τελικά; Τι κερδίζει; Τι κρύβεις; Τι νομίζεις; Τι φοβάσαι; Ποιόν; Άνθισε έξω. Ανέπνευσε έξω. Στόλισε έξω. Λογάριασε έξω. Ποιός χάνει; Ποιός κερδίζει; Ποιός ξέρει;

Το μόνο που ήθελα ήταν να φιλήσω την ελιά κάτω από το μάτι σου. Ελιά σαν δάκρυ που στέγνωσε εκεί για πάντα. Ελιά σαν δάκρυ από έναν πόνο που δεν έλεγε να φύγει. Άσε με να φιλήσω την ελιά κάτω από το μάτι σου. Όλη η φύση στο πρόσωπό σου: Καφέ ελιά και πράσινη ίριδα. Θέλω τη φύση σου να φιλήσω κι ας μην καθρεφτιστώ ποτέ στο μάτι αυτό. Όλη τη φύση σου να φιλήσω να γευτώ τον πόνο στις μικρές χαρακιές. Στο μάτι. Στο πλάι.  Κάτω. Παντού μικρές χαρακιές. Σημάδια. Ελιές. Η ελιά. Το μόνο που ήθελα όλο το βράδυ εκείνο, που χορεύαμε καταργώντας βαρύτητα και πίστη, ήταν να φιλήσω την ελιά κάτω απ΄το μάτι σου. Το μόνο που κατάφερα ήταν να φιλήσω τα χείλη σου. Μα κάτω από το σύννεφο του μονού που με ακολουθεί, ακόμα κι αυτό το ασήμαντο φιλί στα χείλη,  το μικρό, το περαστικό, το γεμάτο καπνό κι αλκοόλ φιλί στα χείλη, ουράνιο τόξο - γέφυρα στον κόσμο των διπλών.

Είμαστε όλοι εραστές. Εγώ και ΄συ που κάτι μας ενώνει, είμαστε εραστές. Ερωτευόμαστε και διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει: Το σώμα. Και θέλουμε το σώμα να είναι κοντά μας. Του βγάζουμε ονόματα: Φίλε, μωρό, αγάπη. Το ζηλεύουμε. Το θαυμάζουμε. Το κάνουμε παρέα. Το θέλουμε δίπλα μας στα ωραία και τα στραβά. Θέλουμε να μας αγκαλιάζει. Θέλουμε να μας φιλάει. Θέλουμε να μας αγαπάει. Και κάνουμε και 'μεις το ίδιο. Είμαστε όλοι εραστές. Το όνομα δεν ορίζει την ιδιότητα. Οι ιδιότητες κρύβουν τη φύση. Η φύση κουβαλάει το ένστικτο. Ο έρωτας είναι ένστικτο. Η αγάπη δεν φέρει αυτόν τον τίτλο. Η αγάπη είναι σκέψη. Ερωτευμένοι είμαστε. Μ' αυτούς όλους που διεκδικούμε στο πλευρό μας. Μ΄αυτούς που μας συμπληρώνουν. Μ' αυτούς που μας εκνευρίζουν. Μ' αυτούς που μας οδηγούν στην σχιζοφρένεια, βήμα το βήμα. Μ΄αυτούς που μας ακουμπάνε και ζαλιζόμαστε. Κι ονόμασέ τους όπως θες. Εγώ σου λέω πως είναι οι εραστές σου. Κάποιοι σε θέλουν μέσα τους. Άλλοι σε θέλουν ...

Σε πληγώνω και πληγώνομαι. Είναι όμως ο καιρός να  ξέρουμε. Χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Αλλά με όριο το θάνατο ας δούμε ποιος θα βγει νικητής. Μόνο τότε θα σωθούμε ο ένας απ΄τον άλλο. Τα ενδοιάμεσα σε μας δεν πιάνουν. Θέλει έρωτα και θάνατο η απόσταση που μας ενώνει. Η απόσταση που μας χωρίζει. Γιατί το ξέρουμε κι οι δύο: μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα άγνωστης γης και κρυμμένων θησαυρών. Δεν κάνεις εσυ δεν κάνω κι εγω το πρώτο βήμα. Με πληγώνεις και πληγώνεσαι. Αλλά η αποστάσεις για να διανυθούν θέλουν και κόπο και ιδρώτα και βήματα μπρος και τόλμη. Μας λείπει ο εξοπλισμός κι ας έχουμε τα υλικά. Εσένα και μένα.

Φαντάζομαι ότι γίνεσαι το λουλούδι μου. Σε έχω σε μια απλή γλάστρα. Κλασική. Καφέ. Όχι σε αυτήν που σε πήρα. Σε έχω μεταφυτεύσει για να απλωθείς. Σου έχω βάλει λίπασμα. Σου έχω κόψει τα ξερά από την προηγούμενη ζωή σου. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Χρόνια τώρα. Και περιμένω να ανθίσεις. Τον τελευταίο μήνα σε ξορκίζω. Προσπαθώ να μη σε φαντάζομαι. Προσπαθώ να μη σε μεταφυτεύω. Προσπαθώ να μη σου κόβω τα ξερά. Προσπαθω να μη σου βάζω λίπασμα. Προσπαθώ να μήν περιμένω να ανθίσεις. Προσπαθώ να μην γίνεσαι το λουλούδι μου. Δεν κοπιάζω πολύ. Ένα λουλούδι είσαι. Και δεν είσαι καν. Γιατί μόνο σ΄έχω φανταστεί. Μόνο στο μυαλό σ' έχω ποτίσει.  Μόνο στο μυαλό σ' έχω φροντίσει. Μόνο στο μυαλό περιμένω να ανθίσεις. Μόνο που αν έρθεις καμια φορά και δεν σε αναγνωρίσω, άνθισε. Κι εγώ θα καταλάβω. Και θα σου κόψω τα ξε...

Να γράψω ένα σε στυλ ζεϊμπέκικο. Να το τραγουδάς κάτι καταμεσήμερα  Μαΐου στους τριανταπέντε βαθμούς κελσίου. Να ερωτεύεσαι και να μισείς μ' αυτό την ώρα και την στιγμή που τον γνώρισες. Να θες να πιεις. Να θες να χορέψεις. Να αναστενάξεις και να εκπνεύσεις ένα μακρόσυρτο αωχ! Να θες να πιεις. Να θες να χορέψεις. Καψουροτράγουδο απο κείνα τα παλαιού τύπου. Όχι μια σύγχρονη φασαρία. Πρέπει να ΄χει καψούρα. Κι η καψούρα είναι παλιομοδίτικη. Δεν φοριέται. Δεν καψουρεύεται πια ο άνθρωπος. Ερωτεύεται και χωρίζει πολιτισμένα. Ερωτεύεται και δέχεται τον άλλον. Αψήφιστα.  Δεν τσακώνεται. Χωρίζει. Δεν επιμένει. Χωρίζει. Πολιτισμένα. Χωρίζει. Δεν καψουρεύεται. Δεν τσακώνεται. Χωρίζει. Πολιτισμένα. Δεν καίγεται μέσα του πια ο άνθρωπος γαμώτο; Δεν θέλει να καεί;  Όχι λίγο. Να κάει. Ολοκαύτωμα. Κι ας μην ξαναγεννηθεί ποτέ. Τι εγωισμός. Να έχεις νιώσει το απόλυτο, και συ να θες το επόμενο. Το ήσυχο. Το πολιτι...

Αγαπώ καθετί αιρετικό. Καθετί που με αναστατώνει.  Που με προκαλεί. Που με προβοκάρει. Αγαπώ την ηδονή της έκπληξης και της έντασης και της υπερβολής. Αγαπώ την υπερβολή όταν αυτή με έλκει και με προσκαλεί σε ένα παιχνίδι ανταισθήσεων. Αγαπώ καθετί αιρετικό και λάγνο. Καθετί προκλητικά απλό και αξιοζήλευτο. Αγαπώ να αγαπώ την τόλμη. Αγαπώ να αγαπώ το θάρρος που νικά το θράσος. Αγαπώ το θαρρετά αιρετικό κάτι- που με βάζει σε σκέψεις, αφου πρώτα με έχει φέρει στα όρια των αισθήσεών μου. Αγαπώ την απλότητα στο αιρετικό. Αγαπώ τον τρόπο που με νικάει με αυτήν και με βάζει στη θέση μου. Αγαπώ καθετί αιρετικό  και απροκάλυπτα αμαρτωλό.

Πόσα όνειρα χωράει μια θάλασσα. Πόσες χιλιάδες τελευταίες σκέψεις και πόσες απελπισμένες αναπνοές. Πόσα δάκρυα αποχωρισμού να αντέξει μια τόση δα κουκκίδα στον χάρτη; Γιατί δεν έχει πλημμυρίσει ακόμα; Γιατί δεν έχει βγει στη στεριά με όλα αυτά τα πανικόβλητα χέρια και πόδια  που έτρεξαν να σωθούν απ´ τη μανία της, και να μας οδηγήσει κι εμάς στον βυθό της; Που πάνε τα όνειρα όταν βραχούνε; Που πάνε τα παιδιά μας όταν φεύγουν απ´ το σπίτι; Που πάει η μικρή κι ασήμαντη καθημερινότητά μας όταν εγώ κι εσύ συνεργούμε σε μια δολοφονία; Που πάει η ψυχή μου μετά τον θάνατο αυτου που έχω σκοτώσει; Τι να κάνω; Να φωνάξω; Ειμαι λίγος. Να μιλήσω; Είναι λίγος. Να τολμήσω; Είμαι λίγος. Τι να φτιάξω; Τι να αλλάξω;

Αντιδραστική εφηβεία, σε ποιά του μυαλού τάχα κρυψώνα χορεύεις τα τραγούδια του ξεσπάσματος σου και μας κοροϊδεύεις κοιτώντας μας να λυγίζουμε μπροστά σε ό,τι σε θυμίζει; Σπρώξε μας στην πίστα των πιο έξαλλων ακουσμάτων σου κι ασε μας να χτυπηθούμε σαν ανέραστα κατσίκια στα άγρια βουνά μιας θλιμμένης ενηλικίωσης. Χόρεψε ρε. Χόρεψε μέχρι να πονέσεις την καρδιά σου απ´ τη μοναξιά των γύρω και τη δικιά σου. Πρωί σε μια θλιβερή πλατεία. Απουσία.

Να έχεις ταυτότητα. Να είσαι. Να κερδίζεις. Να βγαίνεις ο πρώτος. Ο άλλος τι έκανε; Να έχεις ταυτότητα.  Να είσαι. Να κερδίζεις. Να βγαίνεις ο πρώτος. Δεν έχεις δικαίωμα στην ξεκούραση. Δεν έχεις δικαίωμα στην απόλαυση. Δεν πρέπει. Δεν μπορείς. Κάντο. Να έχεις ταυτότητα. Να είσαι. Να κερδίζεις. Να βγαίνεις ο πρώτος. Να είσαι. Να έχεις ταυτότητα. Να κερδίζεις. Να είσαι. Να βγαίνεις ο πρώτος. Να κερδίζεις. Σταμάτα και δες που είσαι. Πού είσαι; Ξέρεις; Ποιός είσαι ξέρω; Δεν ξέρω τίποτα. Απλά σε κυνηγάω. Θα σε φτάσω; Θα με ακουμπήσεις; Θα είμαστε; Θα κερδίσουμε; Θα έχουμε ταυτότητα; Θα βγούμε οι πρώτοι; Σταμάτα. Θα φύγουμε. Πρώτοι. Χωρίς ταυτότητα. Χωρίς να είμαστε. Θα έχω κερδίσει εσένα. Θα έχεις κερδίσει εμένα.

Τόλμησα να πω κι εγώ ένα μεγάλο ψέμα δήθεν πως σε ερωτεύτηκα. Τυχαία. Όπως σε γνώρισα. Σ´ εκείνο το νεκρό πάρτυ που εσύ διασκέδαζες. Κι ήταν άνοιξη. Ήταν Απρίλης. Κι εσύ με πίστεψες. Και τα λουλούδια όλα ανθίσανε. Και τα μποφόρ του Μάρτη πάψανε. Και οι βαθμοί της ζέστης ανέβηκαν ραγδαία. Πώς τόλμησα να πω κι εγώ ένα μεγάλο ψέμα. Ένα, όχι σαν όλα τ´ άλλα τα μικρά. Τα που περνούν και δεν αγγίζουν. Και σ´ άγγιξα σαν στρόβιλος και γίναμε μια χούφτα χειροκροτήματα. Ήχοι αμαρτίας και ηδονής  έσπρωχναν τα λουλούδια να ανθίσουν τριγύρω μας. Βίαια και άτσαλα. Σαν παλάμες που δεν συναντιούνται στην κάψα του ενθουσιασμού. Κι αν τόλμησα να πω κι εγώ ένα ψέμα είναι που πίεσα τον έρωτα να με καλέσει. Μάταια. Τόσο με κούρασε το χειμωνιάτικο μονότονό μου κάλεσμα, τόσο σιχάθηκα τον θόρυβο της μοναξιάς στο σπίτι που μόνος και έτοιμος για τα κακά που έρχονται επισκέφθηκα τον έρωτα χωρίς πρόσκληση. Κι έπρεπε, αχ πόσο έπρεπε, να πω κι εγώ ένα μεγάλο ψέμα.