HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Θα κάνω πως είναι άνοιξη. Θα κοιτάω τον ουρανό και θα κλείνω τα μάτια δήθεν ότι ο ήλιος της άνοιξης, ο γλυκός μα τόσο έντονος καινούργιος ήλιος, με τυφλώνει ξανά μετά απο καιρό. Θα κάνω πως είναι άνοιξη. Θα ξυπνήσω το πρωί και θα κοιτάξω κάτω το δρόμο. Άνθρωποι θα πηγαινοέρχονται χωρίς μπουφάν και χωρίς ομπρέλες. Θα τους βλέπω. Θα λένε καλημέρα και δεν θα κρύβονται στους γιακάδες τους. Και δεν θα τρέχουν να βρουν κατάλυμα από την ασταμάτητη και υγρή πρωινή βροχή. Θα κάνω πως είναι άνοιξη. Θα βγώ βόλτα στη Φωκίωνος Νέγρη και θα λύσω τον σκύλο μου στα στεγνά παρτέρια που έχει ανθίσει το γρασίδι να τρέξει και να παίξει με τα άλλα σκυλιά των άλλων που θα κάνουν πως είναι Άνοιξη. Άνοιξε άνοιξη. Άνοιξε και όρμηξε μέσα μας. Χύμα και κατευθείαν. Μην έρχεσαι άλλο αργά. Κουράστηκα. Σιχάθηκα τον σαν βρεγμένο γατί εαυτό μου. Και μέσα. Και έξω. Θέλω να καίει η σέλα στη Βέσπα. Άνοιξε άνοιξη. Άνοιξε και δώσε μας χαστούκι γερό. Να ξυπνήσουμε από τη χειμερία νάρκη των καταθλίψεων μας. Άνοιξε άνοιξη. Άν...

Κι ειναι κι αυτό το ρημάδι το φεγγάρι που χωρίς άλλον κανένα στο πλευρό του έστω και γι αυτη την μία φορά τον μήνα είναι ολόκληρο. Γεμάτο. Πλήρες. Και κανείς δεν του κλείνει το κενό. Μόνο του. Και τι ωραίο που είναι γεμάτο. Και τι όμορφο που είναι μισό! Γιατί δεν μαθαίνω απ´ το φεγγάρι; Τι μισό, τι γεμάτο σε κερδίζει.

Πάντα έψαχνα τον έρωτα. Και τον διεκδικούσα. Στις πιο δύσκολες ώρες της τσέπης. Στα πιο λίγα κενά λεπτά της μέρας. Στην πιο χαμηλή τάση της αυτοεκτίμησης. Στον πιο βαρύ χειμώνα των ματιών. Στο πιο εύκολο δόσιμο του σώματος. Πάντα ψάχνω τον έρωτα. Ακόμα και τώρα που οι δείκτες της διεκδίκησης κόλλησαν στο μηδέν.  Ακόμα και τώρα που οι γλώσσες της αυτοεκτίμησης δεν μου γλύφουν το μυαλό. Ακόμα και τώρα που ο χειμώνας στα μάτια στέγνωσε. Ακόμα και τώρα που τα λεπτά της μέρας  έχουν γίνει χρυσός. Μέχρι και τώρα που το σώμα αρνείται να δοθεί ακόμα και στον εαυτό του. Με τι θράσος, ψάχνω ακόμα τον έρωτα.

Δεν έχει χώρο για ναυαγούς αυτή η πόλη. Δεν τους αντέχει. Τους φτύνει μακριά. Τους εξαναγκάζει να επανέλθουν. Να εγκαταλείψουν το ναυάγιό τους και να επιστρέψουν εκεί που ξεκίνησαν. Κι έτσι μένουν τα ναυάγια παρατημένα και σκουριάζουν. Έχει χώρο για πολλά ναυάγια αυτή η πόλη. Διψάει γι' αυτά. Τα ζητάει ο οργανισμός της. Τα αφομοιώνει και τα κάνει κομμάτι της. Ξέρεις γιατί; Για να αισθανόμαστε όλοι εμείς οι ναυαγοί πως είμαστε σπίτι μας. Κι εσύ κι εγώ που συναντήσαμε ο ένας του άλλου το ναυάγιο είναι σαν να βρεθήκαμε εμείς οι ίδιοι και είπαμε "γειά σου, είμαι κι εγώ εδώ." Κράτα ναυαγέ. Κρατήσου απ' το δικό μου ναυάγιο. Κι εσύ που ακόμα πλέεις και δεν έχεις ναυαγήσει να ξέρεις πως όταν συμβεί θα βρεις πολλους σαν εμάς. Και του καθενός το ναυάγιο θα σου θυμίζει πως δεν είσαι μόνος σου. Κι ας μην συναντάς ναυαγούς. Κι ας έχουν κρυφτεί ή επανέλθει. Τα ναυάγιά τους είναι εκεί. Η πόλη, είναι γεμάτη ναυάγια, ναυαγέ.

Έχεις κοιτάξει ποτέ τη θάλασσα; Έχεις κοιτάξει καλά το κύμα που αφρίζει; Έχεις κοιτάξει το ξέσπασμα της οργής του; Έχεις καταλάβει τίποτα; Εγώ είμαι η θάλασσα. Εσύ είσαι η ακρογιαλιά. Το κύμα είναι το μεταξύ μας. Ό,τι μας ενώνει. Ό,τι μας κρατάει ζωντανούς. Ό,τι μας ενεργοποιεί κι ό,τι μας χαϊδεύει. Ό,τι μας φτύνει από ηδονή κι ό,τι μας επουλώνει τις πληγές. Είναι το κύμα κι ο αφρός ένα δικό μας πάρε δώσε, τόσο ανόμοιο κάθε φορά τόσο ενθαρρυντικό και τόσο αποχαυνωτικό. Τόσο εύηχο και συνεχές, απύθμενα τολμηρό  και άγριο. Είναι το κύμα που δημιουργεί τα κενά κι αυτό είναι που τα γεμίζει. Κι αυτός ο ήχος ο σαν από πάντα παρόν και τόσο βαθύς. Είναι το κύμα ο έρωτας που δεν αγγίξαμε ποτέ μη τυχόν και βραχούμε.

Ενώνονται. Ακούγονται. Πληγώνουν. Δεν πληγώνονται. Ματώνουν. Περιστρέφονται. Εισχωρούν. Θολώνουν μυαλά. Ζεσταίνουν αυτιά. Περιπλέκονται. Συναναστρέφονται. Χαλαρώνουν συνειδήσεις. Πείθουν στα δύσκολα. Αχνίζουν. Κακιώνουν. Θεραπεύουν. Κοκκινίζουν. Ληστεύουν λέξεις. Σχηματίζουν τραγούδια. Κλείνουν στόματα. Τρομάζουν μάγουλα. Κοροϊδεύουν ανυποψίαστους ερωπαθείς. Μπαίνουν. Βγαίνουν. Βουβαίνουν.

Κι όταν το περιστέρι κι ο λαγός ερωτεύτηκαν; Φοβήθηκε ο λαγός πως το περιστέρι πετάει και μιλάει με άλλα πουλιά. Και όλο και πιο ψηλά πάει. Και κουτσουλάει όπου βρει και δεν το νοιάζει. Και πως τρέχει πετώντας εκεί που του πετάνε λίγο κουλούρι. Και φοβήθηκε το περιστέρι πως ο λαγός δεν πετάει, παρα μόνο πηδάει κι αυτο με το ζόρι. Όχι πολύ ψηλά. Και με μόνο στόχο να επιστρέψει στη γη και πάλι. Εκει που πατάει γερά. Μα που να 'ξερε ο λαγός πως το περιστέρι πετάει γιατί δεν μπορεί αλλιώς να κάνει. Και πως κουτσουλάει όπου βρει και δεν το νοιάζει γιατί έτσι το μάθανε να κάνει. Και πως τρέχει πετώντας εκεί που του πετάνε λίγο κουλούρι γιατί είναι ολιγαρκές. Και που να 'ξερε το περιστέρι πως ο λαγός πηδάει για να προχωρήσει εκει που αυτό πετάει. Όσο μπορεί. Όσο ψηλά μπορεί να σπρώξει τα πόδια του. Και πως του αρέσει η γη γιατί αυτη τον τρέφει για να αρέσει στο περιστέρι. Και το περιστέρι πέταξε. Και ο λαγός κοιμήθηκε. Κι όλος ο έρωτας πήγε στράφι. Κι ό...

Μια θλίψη. Εκείνη η βαθιά ατέρμονη θλίψη. Πού να την ακουμπήσω να ησυχάσει; Πού να την κλείσω να μην ακούγεται; Ουρλιάζει η θλίψη και με βουβαίνει. Δεν μπορώ να μιλήσω. Κλείνω στόμα αυτιά αισθήσεις. Δεν θέλω όταν έρχεται η θλίψη. Δεν θέλω. Μπορώ μα δεν θέλω. Και σε όλα η ίδια ερώτηση κι η ίδια απορία "και για ποιό λόγο;" Κι ύστερα πιο δυνατά και πιο δυνατά ακούω την ηχώ της θλίψης να με ρωτάει αυτή την ερώτηση που εγώ έκανα. Και δεν βρίσκω τον λόγο σε τίποτα. Δεν ξέρω την απάντηση. Μα ξέρω πως ίσως και να μην θέλω να βρω την απάντηση. Και σαν πως και κάποιος την ήβρε ποτέ. Ποτέ. Κανείς. Η θλίψη είναι μεγάλη άχρονη και λευκή. "Και για ποιό λόγο;" Μια θολή κατηφόρα που την ξεκινάς και σε πάει. Που; Μηδέν όραση. Μηδεν γνώση. Η θλίψη έρχεται εκει που το περιμένεις. Εκεί που της έχεις προετοιμάσει το έδαφος. Αυτή η θλίψη. Τώρα.

Φωνές από παντού και τρόμαξα -   δεν ήταν που ήμουν μόνος - ήταν που είχα στο μυαλό μου άλλα απ' αυτά που έβλεπα. Στο μυαλό είχα εσένα και μπροστά μου είχα εμένα. - Κι έλεγα πως όλα τα νεκρά μου καλημέρα θα 'βρισκαν σε σένα ζωή. Κι όλα τα ατίθασα καληνύχτα θα ημέρευαν στο πλάι σου. Μα μόνο βροχή και λάσπη μάζεψα και τα καλημέρα βυθίστηκαν και τα καληνύχτα ξεχάστηκαν. Κι έτσι έφυγα πριν δω και μένα   να κοιμάμαι στην τέφρα μου - Kι ένας έρωτας που δεν υπήρξε ποτέ θα μας ψάχνει και θα φωνάζει τα ονόματά μας,   αλλά θα έχουμε απομακρυνθεί τόσο ο ένας απ' τον άλλον που η φωνή του θα χαμηλώνει όνομα το όνομα, και θα μικραίνει ολόκληρος βήμα το βήμα. - Δε θυμάμαι αν είχε ξεκινήσει ακριβώς δεν ξέρω κι αν τελείωσε - μα ξέρω πως ο χρόνος που έδωσα σ' αυτό, ήταν χρόνος για να κερδίσεις χρόνο. Και γι' αυτό, καμία μάχη δεν κερδίσαμε κι ας μυρίζει το κρεβάτι μυστικά. - Και τώρα - με συγχωρείς - μα σου ζητώ να τις διαγράψ...

Καπνός να ήμουν. Χωρίς φωτιά. Όχι σαν τώρα. Που καίω μόνο(ς) κι ο καπνός σκορπάει μακριά. Να ήμουν εγώ ο καπνός. Να σκορπούσα. Να έφευγα. Να κρυβόμουν στα μυστικά σημεία των σωμάτων των περαστικών. Να τους έτσουζα τα μάτια και να βούρκωναν. Να με μύριζαν και να ευχόντουσαν να με είχαν έστω και για μια τζούρα. Όχι φωτιά. Όχι. Όχι. Η φωτιά τους καίει και την αποφεύγουν. Μόνο για λίγη ζεστασιά - ίσα που - και μετά μακριά. Έξω! Στον γλυκό χειμώνα. Θέλει ο χειμώνας τη φωτιά κι εγώ για λίγη σάρκα γινόμουν και καπνός. Δεν ξέρω αν έχεις ακουστά αλλά ο καπνός διαλύεται, λένε. Ίσως και να κρύβεται. Λίγο με νοιάζει, να ξέρεις. Αν καπνός γίνω ποτέ, να σου χαϊδέψω, θέλω, τη σάρκα μια στιγμή κι ύστερα ας σβήσω στο διάφανο του αέρα. Γκρί, πυκνός καπνός. Να με φυσήξεις πριν σε πνίξω.

Και τι να την κάνω την αγάπη σου; Σαν στίχος από τραγούδι λαϊκό, μα βγαίνει μέσα απ΄την πιο αυθόρμητη μου σκέψη -τρέχοντας- πανικόβλήτος ο λόγος. Για σένα και πάλι που όλο για αγάπες μιλάς και λόγια του αέρα . Τι είναι η αγάπη και την πιπιλάς μέρα νύχτα; Δεν ξέρω να απαντήσω, δεν θα μπω καν στον πειρασμό. Μα ένα να ξέρεις. Η θεωρία της αγάπης πολύ απέχει απ΄την πράξη της. Η πρώτη ζει φαρδιά πλατιά στου μυαλού τον ουρανό, κι η άλλη δραστήρια και ετοιμοπόλεμη εργάζεται νυχθημερόν στου σώματος το κέντρο. Εκεί που όλες οι πράξεις ξεκινούν κι εκει που καταλήγουν πάντα. Είναι η αγάπη πράξη σοβαρή. Δεν είναι θεωρία. Γιατί πολύ μας πλάνεψες.

Αν με ρωτάς τι ψάχνω θα σου απαντήσω ομορφιά. Δεν θα σταθώ στο μέσα  και στο έξω και τι τα χωρίζει εξάλλου δεν γνωρίζω. Μα ξέρω σίγουρα  όταν συναντώ την ομορφιά την θέλω δική μου. Όχι σε αποκλειστικότητα, τα φοβάμαι τα πράγματα  που ολότελα μου ανήκουν. Μα θέλω πολύ να την αγγίξω να την οικειοποιηθώ  και μετά να τη λευτερώσω. Να αισθάνομαι κι όταν φύγει πια πως έχει λίγο από μένα εκείνη η ομορφιά. Πως έχει κι αυτή λίγο ασκήμια και σκιά. Ποτέ δεν μου φτάνουν οι ομορφιές. Πάντα κι άλλες πολλές ζητώ να έχω τριγύρω  να τις περιπαίζω και αυτές να με αγνοούν. Το ΄χω μάθει το παιχνίδι πιά έτσι κι αλλιώς. Η ομορφιά ψάχνει τη σοφία κι η μαυρίλα την ομορφιά. Κανείς δεν συνάντησε τελικά ποτέ κανένα κι όλοι ευτυχισμένοι ζουν.

Με φοβάμαι στα δύσκολα. Με αμφισβητώ, όσο ποτέ άλλοτε. Με καθιστώ ανίκανο προς διαχείριση. Με αυθυποβολή χάνω έδαφος και κερδίζω πόντους εμπειρίας. Και λοιπόν;   Τι με αναδεικνύει σε νικητή; Εναντίον ποιού; Από ποιόν βραβεύομαι; Και πότε; Με βασανίζω με σκέψεις. Με κουράζω με πραξεις αυθόρμητης εξαγωγής - κινησιολογικής και λέκτικής. Με υποβαθμίζω σαν νόμισμα σε εποχή πολέμου. Η λέξη: πόλεμος. Αυτή. Τώρα. Συνέχεια. Στο μυαλό μου. Μεταξύ μας. Το αιώνιο δίλημμα το 'χω ακυρώσει. Δεν ψάχνω την απάντηση πιά. Ο έρωτας ή(-ναι) πόλεμος. Ο μακροβιότερος. Με τις μεγαλύτερες απώλειες. Με τα απαιτητικότερα αποθέματα. Με τα πιο σύχρονα όπλα. Με τα πιο ισχυρά εκρηκτικά. Με τον δυσκολότερο εχθρό: τον εαυτόν.

Κάνω φίλους τα αγρίμια. Τα ακολουθώ. Θέλω να με μαθαίνουν. Θέλω να με διδάσκουν. Να μου δείχνουν πως να μη φοβαμαι τη σκιά μου. Να μου μαθαίνουν τις αισθήσεις. Κάνω φίλους τα αγρίμια. Έχουν τα ένστικτα δυνατά κουρδισμένα. Κι ακούνε τους ήχους. Και βλέπουνε τα χρώματα. Και θυμώνουν. Και εξαγριώνονται. Και σ΄ εκτιμούν. Αγαπάνε τα αγρίμια. Μ΄ ένα δικό τους τρόπο. Αλλά αγαπάνε. Πολύ. Και βουτάνε. Και πληγώνονται. Κάνω φίλους τα αγρίμια. Κολυμπάνε στα βαθιά. Και επιβιώνουν. Ζούν ήρεμα τα αγρίμια. Γιατί ξέρουν. Αγαπώ τα αγρίμια της ζωής μου. Τα θέλω κοντά μου. Είναι ζεστά. Πίνουν αλκοόλ - το λένε τσάι. Καπνίζουν. Σε κοιτάνε στα μάτια. Συμφωνούν πολύ. Κάνω φίλους τα αγρίμια.

Κρατούσα ένα μήλο. Είχα δαγκώσει μία φορά. Δύο. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το γεύτηκα. Κι ηταν η ώρα που το ήθελα. Είχα στυφό στόμα. Και τα υγρα του καταπράσινου μήλου μου έπρεπε να βρέξουν   και την πιο απόκυρφη ίνα από τον ουρανίσκο μου. Αλλά έπεσε. Το μήλο έπεσε. Γλίστρησε από το χέρι μου. Εγκατέλειψε τα δάχτυλά μου και έπεσε κάτω. Στον δρόμο. Και τα δάχτυλά μου έμειναν να κρατούν ένα αόρατο μήλο. Και ο ουρανίσκος έμεινε να περιμένει την τρίτη και την τέταρτη δαγκωνιά. Κι έμεινα εκεί. Δεν υπήρχαν πολλά να γίνουν. Το μήλο μπορούσε να πλυθεί και να φαγωθει - αλλά με την αέναη  και ατέρμονη σκέψη ότι αυτο το μήλο κάποτε είχε πέσει κάτω, εγκαταλείποντας  τις ανάγκες μου. Ή να αρπαχθεί με βία και να πεταχθεί. Το μήλο, και κάθετί που ηδονεί, είναι για να μας αφήνεται χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς παρελθόντα συμβάντα που επηρεάζουν την απόλαυση. Και επειδή το μήλο είναι για να φαγώνεται ολόκληρο μέχρι το δόντι να φτάσει στο κουκούτσι, καλύτερα πέτα το μόλις δεύτε...

Τον χειμώνα είμαι πουλί. Και φεύγω. Πετώ μακριά κι εξαφανίζομαι. Αν με ψάξεις θα με βρεις  ανάμεσα στα σύννεφα. Θα ταξιδεύω να βρώ τον ήλιο που μου πήρε ο χειμώνας. Τον χειμώνα είμαι πουλί. Αφήνομαι στο κρύο μα θέλω για παρέα τη ζεστή καρδιά  του καλοκαιριού μου. Τον χειμώνα είμαι πουλί. Και ψάχνω το καλοκαίρι μου. Δε θέλω φωλία τον χειμώνα. Θέλω ταξίδια. Και συντροφιά. Θέλω σμήνη να με περικυκλώνουν και να φτιάχνουμε σχήματα φαντασμαγορικά. Τα σύννεφα θέλω να με κρύβουν και τον αέρα να με παρασέρνει. Τον χειμώνα είμαι πουλί. Αν με θες, θα με βρεις στον ουρανό. Τα δέντρα και τα γυμνά καλώδια δεν με χωράνε πιά. Τον χειμώνα είμαι πουλί. Αν με θες γίνε σύννεφο μαύρο, τρομερό και με βροχές. Μόν ο τότε θα με παρασύρεις. Θα με βρέξεις. Θα με αλλάξεις. Θα με κρατήσεις. Θα με αγκαλίασεις. Θα με έχεις. Αλλιώς τη ζέστη του καλοκαιριού θα αναζητήσω σε άλλη γη. Κάπου μακριά. Τον χειμώνα είμαι πουλί. Βουτάω από ψηλά και σκίζω τον αέρα με κραυγές.

Τι παιδιά που είμαστε. Θέλουμε παιχνίδι. Θέλουμε γκρίνια. Θέλουμε φιλί στο μάγουλο. Θέλουμε να 'χουμε. Θέλουμε να ΄χουμε να δίνουμε. Θέλουμε να μας δίνουν. Όλα τα θέλουμε. Και τα θέλουμε χτες. Δεν είναι που δεν τα έχουμε. Δεν είναι που δεν μας δίνουν. Άπλειστα παιδιά. Άπλειστα για λατρείες. Άπλειστα για υπερβολές. Και κόσμο. Και μοναξιά. Και στεριά. Και ωκεανό. Και ομορφιά. Και ασχήμια. Και σκοτάδι. Και σκιά στο πάτωμα. Και τα καταφέρνουμε καλά. Τα βρίσκουμε. Και τα ΄χουμε όλα. Δεν το ξέρουμε. Μα τα ΄χουμε όλα. Και γη. Και σελήνη. Φτάνει που δεν ξέρουμε πως είμαστε ακόμα παιδιά που κυνηγάνε τον ήχο της βροχής. Φτάνει που κάποια παιδιά βλέπουν ακόμα τις στάλες στο παράθυρο. Φτάνει που ακόμα κάποια παιδιά ενθουσιάζονται. Ναι. Φτάνει αυτό και περισσεύει. Φτάνει που ακόμα κάποια παιδιά ενθουσιάζονται.

Για άλλη μια φορά. Δεν κατάφερα να μου στερήσω το καληνύχτιο τσιγάρο. Δεν καπνίζω τακτικά αλλά μια ανάγκη με σπρώχνει σε μια ηδονή που δεν μου ανήκει. Το απολαμβάνω σαν δώρο Χριστουγέννων το πρωι κάτω απ' το δέντρο. Χωρίς δέντρο. Χωρίς περιτύλιγμα. Χωρίς ειδική γιορτή. Εγώ είμαι η ειδική γιορτή. Η ξεχωριστή στιγμή της καπνίλας στο δωμάτιο, είμαι εγώ. Μου αρέσει που μοιράζομαι κάτι με μένα. Ταχύ δώρο σε ανύποπτη στιγμή. Κι όλο λέω δεν κάνει. Δεν πρέπει. Μα είναι γλυκό το αίσθημα όταν κάτι σου ανήκει και σε εξουσιάζει ταυτόχρονα. Φριχτό απομεινάρι μιας ατέλειωτης μοναξιάς. Γαμώτο. Καμία δύναμη δεν ασκώ στην εξουσία. Καμία απαγόρευση. Καμία ντροπή. Καμία φειδώ. Λυπάμαι που δεν τα κατάφερα σε αυτό. Δεν στεναχωριέμαι. Λέω, λυπάμαι. Κι αυτό εννοώ. Και το αύριο πάλι κλειστό. Με ζητήματα που απαιτούν λύση. Κρίμα. Δεν θα ΄ρθει. Η λύση είναι η φραγή της εξουσίας στην ατέρμονη μοναξιά μου. Τίποτα άλλο. Γαμώτο. Δεν τα κατάφερα και πάλι. Καμία...

Κάπου κάποιος πεθαίνει. Μόνος του. Πέφτει στο πεζοδρόμιο και σηκώνει το στήθος στον ουρανό. Εκεί που πάει; Σπάει τη μέση και τεντώνει τα πόδια μπροστά. Εκεί που πήγαινε; Έχει τα μάτια ανοιχτά αλλά το κεφάλι του είναι γερμένο προς τα πίσω. Εκεί απ΄ που ερχότανε; Κάπου, κάποιος πεθαίνει. Πολύ μόνος του. Με ένα μαύρο παντελόνι και ένα καρό πουκάμισο. Κι ούτε κανένας τόλμησε να ρωτήσει. Κι ούτε κανένας δεν γύρισε το βλέμμα. Κι ούτε κανένας. Κι ούτε εγώ. Μπροστά μου ένας κύριος πεθαίνει. Μόνος του. Είμαι εγώ.

Μην το κρατάς τόσο σφιχτά. Δεν πάει πουθενά. Αμα θέλει, θα μείνει εκεί που είναι. Άμα θέλει, θα κάνει και μια γύρα. Αμα θέλει, θα ξανάρθει. Μην το κρατάς τόσο σφιχτά, τη δουλειά του πάλι την κάνει. Θέλει απαλά, αλλιώς θα εκραγεί  και θα χυθεί το καυτό απ´ έξω. Πάνω σου. Θα σε κάψει. Άμα θέλει, θα σε τραυματίσει. Άμα θέλει, θα το θυμάσαι για καιρό. Άμα θέλει. Μπορεί και να μη θέλει. Τότε πιάστο και χύστο εσύ. Μην περιμένεις να χυθεί  μόνο του - τα είπαμε ξανά. Μόνο μην το κρατάς τόσο σφιχτά. Απαλά ακούμπησε το χέρι κι αυτό ξέρει να μένει. Ξέρει να σου κάνει αυτο που θες, αυτο που πρέπει. Τα ξένα σώματα δεν θέλουν καμία πίεση. Αλλιώς κοχλάζουν, στριφογυρνάνε, ξεχύνονται παντού και σε τραυματίζουν.