HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Τα ξέρω αυτά που σώζουν. Μου τα 'χουν πει πολλές φορές. Και πρόσεχε. Και μην τρέχεις. Και μην μιλάς χωρίς να σκέφτεσαι. Και μην ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Και φόρα κράνος. Όλα μου τα 'χουν πει. Για όλα με έχουν προειδοποιήσει  ανελλιπώς και με κάθε λεπτομέρεια. Με γουρλωμένα μάτια  κι ανησυχία και έγνοια και αγάπη. Μα ήθελε το σώμα να μάθει μόνο του και η καρδιά να αναστενάξει. Ο νους ήθελε να κολλήσει  για να ξεχωρίσει το όχι απ' το ναι. Η γλώσσα να μιλήσει πρώτα ήθελε και η ματιά να καρφωθεί πριν αδιαφορήσει. Και φόρεσα κράνος. Για πρώτη φορά. Σε σένα. Που η γλώσσα μίλησε απ΄την καρδιά. Που η καρδιά διογκώθηκε απ' τη ματιά. Που η ματιά καρφώθηκε με φόρα στη δική σου. Που η σκέψη μου άλλαξε χρώμα και φορά. Σε σένα με κράνος θα οδηγήσω να έρθω. Προστατευμένος. Κι ασφαλής. Κι απ΄τη δική μας μετωπική, που έτσι κι αλλιώς δεν τη γλιτώνω, το πολύ να γδάρω τα γόνατά μου. Χαλάλι.

Ο φόβος. Ο αμετάκλητος και απαράλλαχτος φόβος της απόρριψης. Ο κόσμος. Εσύ. Η απόρριψη. Το παιχνίδι δεν τρομάζει σχεδόν κανένα. Ούτε το δύσκολο. Ούτε το εύκολο. Παρά μόνο η απόρριψη. Η ιδέα της απόρριψης ίσως περισσότερο κι από την ίδια. Η ιδέα της αμετάκλητης κι αλάνθαστης ιδέας της απόρριψης. Ναι. Αλλαγή στη ρουτίνα των όχι, το κάθε ίσως. Το κάθε μικρό κοκκαλάκι σημασίας - και όχι άμεσης και ισχυρής απόρριψης- μετατοπίζει την ιδέα της ανυπαρξίας μου. Με τοποθετεί αργά - πολυ αργά- στο βάθρο της ίσως ύπαρξης. "Σιγά" σκέφτηκα δυνατά. "Σιγά τα μάτια." Η μοναχικότητα της μοναξιάς. Η μοναξιά της μοναδικότητας. Η μοναδικότητα της φασαρίας. Η φασαρία των δύο. Τι δεν καταλαβαίνεις; Μεταλλάσομαι σε έντομο. Να σε πλησιάσω με φασαρία. Να με ψάχνεις χειροκροτώντας στον αέρα. Να πανικοβάλλομαι απ΄το ξαφνικό ενδιαφέρον σου και να πηδάω από κεφάλι σε κεφάλι. Μόνο έτσι θα γλιτώσω την απόλυτη και αδιαβάθμητη απόρριψη. ...

Κάθε βράδυ στη σέλα της βέσπας, κοιμάται μία γάτα. Κάθε πρωί βλέπω τα αποτυπώματα από τις πατούσες της. Απομεινάρια της νύχτας της. Και της δικιάς μου. Σκέφτομαι τι με συνδέει με τη γάτα και τον ύπνο της στη σέλα μου. Τίποτα. Μόνο που ο κώλος μου κάθε πρωί καθαρίζει τις βρωμιές από τις πατούσες της. Ίσως και πεντέξι τρίχες. Μας συνδέει κάτι πολύ ωμό και άμεσο με τη γάτα που δεν έχω γνωρίσει. Είναι σαν να ζούμε μαζί και καταχράζεται ήδη τα προσωπικά μου αντικείμενα. Όπως όλες οι γάτες. Καταπατάει τον προσωπικό μου χώρο τον οικειοποιείται, και το πρωί φεύγει κυρία. Ούτε γάτα ούτε ζημιά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Γιατί δεν θα ΄λεγα για ζημιά τα αποτυπώματα των πατουσών της. Ούτε τις τρίχες. Ζημιά θα ήταν να είχε τόσο βρώμικες πατούσες, που τα αποτυπώματα να αποτυπώνονταν, εκτός από τη σέλα, και στον πισινό μου. Στο παντελόνι δηλαδή. Ούτε καν απευθείας πάνω στο δέρμα. Οπότε ναι, μάλλον, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μερικές φορές εύχομαι να την είχα προλάβει. Στο μυαλό μου έχει διογκωθεί, σαν...

Ό,τι κινείται σκοτώνει. Ό,τι σκοτώνεται αυτοκτονεί. Ποτέ δεν είχα καταλάβει: το μέτρο. Το λίγο. Το τόσο όσο. Πάντα η άβυσσος θύμιζε περιφραγμένη παιδική χαρά. Χαρά. Αλλά περιφραγμένη. Παιδική. Αλλά όχι χαρά. Το άκρο σκοτώνει. Το μέτρο σκοτώνει. Τα πάντα σκοτώνει η βουβαμάρα έτσι και την αφήσεις. Δεν αφήνω. Επιτρέπω. Δεν φοβάμαι. Υπολογίζω. Δεν αμφισβητώ. Επιβεβαιώνω. "Εσύ τώρα τι κλαίς;" Και πόρτα που κλείνει. Και ήχος ασανσέρ. Και μηχανή που ξεκινάει. Και άδειος δρόμος. Φεύγω σημαίνει σκοτώνω. Σκοτώνω σημαίνει απομακρύνω. Εδώ δεν υπάρχει. Εκεί υπάρχει πάντα. Επιλογή. Αυτή η δυσκολία. Αυτή η απάτη. Η ανάποδη τομή είναι πάντα επίπονη. Η ευθεία τέμνει και δυσκολεύει. Η καμπύλη συνεχίζει. Μια καμπύλη ευνουχίζει. Παραλογισμός. Δίπλα. Απο ΄κει που είσαι, δίπλα, κατοικεί το λογικό φαίνεσθαι. Από κει που είσαι τώρα, τώρα το απόλυτο τώρα, δυο βήματα μακριά είναι το λογικό. Επιλογή. Αυτή η μάστιγα. Αυτή η ευτυχία.

Λόγος που δεν έχει εφευρεθεί. Περιγραφή που δεν μπορεί να εκφραστεί. Δάκρυ που δεν μας βρέχει. Πόνος που δεν μας κουνάει ρούπι. Ζωές που δεν μας ανήκουν. Θάλασσα που δεν ακουμπάμε. Άνθρωποι που δεν είναι. Παιδιά που δεν έζησαν. Εμείς που δεν φταίμε ποτέ. Αυτοί. Εμείς. Αυτοί. Οι άλλοι. Οι όχι-σαν-εμάς. Ή όχι. Το όχι. Ευρώπη. Παιδάκια. Ματάκια. Κάτι να γυαλίζει. Κι ας έχει μαυρίσει μέσα. Να γυαλίζει. Μας κάνει. Θα το ξεκάνει το κύμα. Το τεχνητό βήμα. Η τεχνητή αναπνοή. Θα ζήσει. Κι αν ζήσει; Που; Πάνω μας. Δίπλα μας. Ποιός είναι; Από πού; Φοβάσαι γελοίε. Φοβάται κι αυτό. Όλοι φοβούνται. Χειμώνας. Τον ξέρεις. Τον βλέπεις. Δεν βλέπεις. Κρυμμένος. Δεν θέλεις να αντέχεις. Σε φτιάξαν μικρό και ημιμαθή και μέτριο. Είσαι. Είναι. Εμείς. Αυτοί. Αλλού. Να πάνε αλλού. Βλάκα.

Με άκουσα να σου τραγουδώ και τρόμαξα. Τι φόβος και τι λαχτάρα να σου δώσω το τραγούδι. Σου είχα γράψει ένα τραγούδι. Είχες πια ένα δικό σου τραγούδι. Ένα τραγούδι για σένα. Ένα τραγούδι για σένα! Κάποιος το έγραψε για σένα. Το τραγούδησε για σένα. Το ηχογράφησε για σένα. Και στο έδωσε. Δώρο. Γενεθλίων. Το ήθελα πολύ να στο δώσω. Και το ετοίμαζα μέρες. Και το έγραφα μέρες. Και άρχισα ξανά να γρατσουνάω κιθάρες για να στο παίξω. Και στο χάρισα. Κράταγες ένα τραγούδι με κόπο. Κι αγάπη. Και έρωτα τυφλό. Κι αλλοπαρμένο. Και ξέφρενο. Και ανακατεμένο με μια πολύχρωμη επιθυμία για θλίψη. Αυτή η θλίψη! Και ήρθαν τα γενέθλια. Και στο έδωσα. Και το πήρες. Και το έχωσες στην μαύρη αθλητική σου τσάντα. Και το έχωσες βαθιά. Και δεν ξέρω. Η ιστορία για μένα τελειώνει εκεί. Μπορεί να σου έχουν ξαναγράψει τραγούδι, σκέφτηκα. Και μου φάνηκε λογικό γιατι είσαι πλάσμα γραμμένο σε ποίημα. Και μου φάνηκε λογικό να μην πεις τ...

Θα ζήσουμε παντού. Κάθε μικρό χώμα θα γίνει η γλάστρα μας. Κάθε ξερός σπόρος, το λουλούδι που θα ´χουμε ζωγραφίσει. Θα νικάμε παντού. Κι αν μας χτυπάνε, εμείς θα νικάμε. Κι αν μας φοβίζουν εμεις θα γελάμε. Κι αν δεν ακούνε, εμεις θα τραγουδάμε. Πιο δυνατά. Πιο δυνατά. Μη φοβάσαι αγάπη μου.  Έχουμε ηδη νικήσει. Πριν μας ρίξουν με δύναμη στο χώμα τους. Πριν μας αγνοήσει το υπεροπτικό βλέμμα τους. Πριν φοβηθεί το μικρό μυαλό τους. Θα φιληθούμε με κλειστά τα μάτια  και με τα χέρια περασμένα στο σβέρκο. Έτσι φιλιούνται οι νικητές. Κι ας μην το είχαμε ποτέ σκεφτεί. Κι ας μην το είχαμε ποτέ οργανώσει. Το φιλί μας νίκησε το τείχος. Το φιλί μας. Και έχουμε μείνει στην ιστορία αγάπη μου. Κι έχουμε γράψει την ιστορία αγάπη μου. Είμαστε ντοκουμέντο έρωτα. Ναι! Το δικό μας φιλί θα δείχνουν και θα λένε "Απόδειξη!". Θα ´μαστε η απόδειξη του πιο δύσκολου έρωτα. Ο πιο δύσκολος έρωτας στο πιο ιστορικό φιλί. Φίλα με νικητή. Φίλα με νικήτρια.

Στέκω ανίκανος και σε θρηνώ. Όμορφη και τραγική. Με τα μάτια ανοιχτά: Στο μέλλον που μ´ αγωνία προσπαθούσες να διακρίνεις. Στο παρελθόν που με τρόμο εγκατέλειψες. Στο παρόν που σε πνίγει. Κι αν ρίξω το φταίξιμο αλλού θα ´μαι δειλός, κοριτσάκι. Είσαι σύμβολο πια μα ποιός νοιάζεται. Εσυ σύμβολο δεν ήθελες να γίνεις. Γιατρός, ζωγράφος, δασκάλα ίσως. Δεν ήξερες απο σύμβολα. Δεν ήθελες τα σύμβολα. Μη με κοιτάς κοριτσάκι. Φοβάμαι να σκάψω και να βρω τη δύναμη. Δειλός και ανίκανος - σαν εικόνισμα αγίου. Κάπου θα πίστεψες και συ κοριτσάκι. Σε δειλό και τρομαγμένο. Σε κάποιον σαν και μένα. Αυτό δεν είναι προδοσία, κοριτσάκι. Δολοφονία είναι. Εγώ σε δολοφόνησα. Εγώ κι αυτός που μου μοιάζει. Εγώ το τέρας. Κι αυτο το τέρας της ελευθερίας που μας κυνηγάει. Κι όταν βγούμε στ´ ανοιχτά για να το βρούμε μας σκοτώνει. Σε θρηνώ κοριτσάκι. Η ζωή συνεχίζεται κοριτσάκι. Κανονικά. Για μένα τον δειλό κι ανίκανο - σαν εικόνισμα αγίου. Μη με κοιτάς κοριτσάκι.  Δεν αλλάζω.  Είμαι δειλός και δεν τις βαστ...

Η στιγμή που η δύναμη παύει να σκοτίζει το νού με την υπόληψή της. Η απόλυτη και καθ'όλα αναγκαία στιγμή που η δύναμη δεν υφίσταται. Δεν είσαι πια δυνατός ή αδύνατος. Δεν λες μπορώ ή δε μπορώ. Κάνεις βήματα βουλιάζοντας σε μια άμμο καινούργια. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Κουβαλάς και σένα και τη μνήμη.  Κουβαλάς τη γη και τις λέξεις τις πιο εκκωφαντικές: Ελευθερία, πατρίδα, προσφυγιά, κίνδυνος. Δεν ξέρεις που πας.  Δεν ξέρεις ίσως που είσαι και ποιοι είναι όλοι αυτοί. Κάπου έχεις φτάσει.  Άγριες φάτσες, σκληρές και χτυπημένες κι αυτές απ´ το κύμα. Απ´ το πείσμα. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά σου. Η δύναμη δεν είναι πια στα χέρια και στα πόδια. Ειναι στον νου. Η δύναμη είναι πίσω από την κόρη των ματιών σου- -σε καίει και σε σπρώχνει να βαδίσεις προς την άλλη γη. Είναι στα δάχτυλα που τυλίγονται σφιχτά, γραπωμένα στα σημαδεμένα για πάντα σώματα τους. Κουβαλάς το σπίτι και τα παιδιά σου. Τα παιδιά- δεν σου ανήκουν πια. Έχουνε γίνει το σύμβολο της α...

Ουρλιάζει το κομμάτι της σάρκας που δεν άγγιξες. Ζήλεψε φαίνεται που όλη τη νύχτα έγδερνες το δέρμα κι αυτό ούτε το χάιδεψες.

Όρισέ μου τη μέρα. Όρισέ μου το μέρος. Όρισέ μου την πράξη. Όρισέ μου το γένος. Όρισέ μου την πίστη. Όρισέ μου το θάρρος. Όρισέ μου τις λέξεις. Όρισέ μου το μέτρο. Όρισέ μου το φύλο. Όρισέ μου το στάτους. Όρισέ μου τη θέση. Όρισέ μου τα ναι και τα όχι. Όρισέ μου τη γνώμη. Όρισέ μου το σθένος. Όρισε μου το στυλ και το θέμα. Όρισέ μου τη δράση. Όρισέ μου το πριν. Όρισέ μου την ανάγκη. Όρισέ μου το πάθος. Όρισέ μου την αγάπη. Όρισέ μου τον έρωτα και την καύλα. Όρισέ μου το βλέμμα. Όρισέ μου το έξω και το μέσα. Όρισέ μου το πολύ. Όρισέ μου το λίγο. Όρισέ μου το θέλω και το είμαι. Όρισέ μου τη φύση. Τώρα άσε με να υπάρξω ελεύθερος και να διαλέξω. Τώρα δεν σου ανήκω πια. Τώρα είμαι δικός μου . Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. Τώρα είμαι ελεύθερος. * σε περίπτωση βλάβης επαναλάβετε από την αρχή. * ανεξαρτήτου ηλικίας.

Άνθρωποι που υπάρχουν για να σου θυμίζουν πόσες και πόσες φορές έχεις πέσει κι έχεις χτυπήσει και έχεις κλάψει και έχεις σηκωθεί. Άνθρωποι σκαμμένοι με ιστορίες και φεγγάρια και ονόματα και χέρια σκληρά. Άνθρωποι που σε τάισαν και σου έμαθαν τον τρόπο. Άνθρωποι που ήρθαν για να φύγουν  μαζί σου και να μείνουν μαζί σου σε εικόνες σαν εικόνισμα. Με πρόσωπα σαν εικόνισμα. Με βλέμματα σαν εικόνισμα. Άνθρωποι φορτωμένοι στάχυα καλοσύνης που σκορπάνε στον αέρα. Άνθρωποι που θα σε διδάξουν τον θάνατο και πως να τον αγαπήσεις. Άνθρωποι που σου δίδαξαν τη ζωή και το βήμα και πως να τα συνδυάσεις.

Ώστε αυτή είναι η νέα συνθήκη. Κανένα χρώμα σε καμία ψυχή, καμία ώρα σε κανένα συναίσθημα. Όλα γρήγορα άλλαξαν μας μεταμόρφωσαν μας εξουδετέρωσαν την πίστη και ζήτησαν το παιδί. Το παιδί που μέσα μου και μέσα σου δεν μεγαλώνει, ακόμα κι απ' αυτό ζήτησαν την ενηλικίωση. Γιατί φοβάστε τα παιδιά και τα εκδικείστε; Φοβάται ο ενήλικας κι επαναλαμβάνει. Το ίδιο και το ίδιο του παρέχει ασφάλεια και τον καθησυχάζει. Μα έχω μια κλίση στο θρασύτατο κι ανήσυχο παιδί που μέσα μου ξυπνάει και κοιμάται, παρά στην τάξη και την λογική που οι ενήλικες με ένα χτύπημα στον ώμο μου ζητάνε ευθαρσώς. Μη μεγαλώσεις παιδί. Μείνε στα δέντρα και χτίζε σπίτια με ξύλα κλεμμένα από μια οικοδομή. Φτιάχνε σπαθιά και παίζε πόλεμο κι ύστερα κρυφτό κι ύστερα μπάλα στην αλάνα -  κι ας μην ξέρεις στ΄αλήθεια να παίζεις μπάλα. Μη μεγαλώσεις και δεις τι έχω γίνει. Μη μεγαλώσεις και δεις τι σου ζητάνε. Μη μεγαλώσεις κι ακούσεις τι λέω. Μη μεγαλώσει...

Μια γοργόνα. Με πόδια μακριά. Ένα πλάσμα της φύσης γυμνό απαλλαγμένο απ΄την αρρώστια της πόλης. Τριγυρνούσε στα βράχια ξυπόλυτο. Ένα πλάσμα άφυλο. Άγριο. Εύθραυστο. Ψηλό. Με λευκό δέρμα απ΄ τον ήλιο χαϊδεμένο και μαλλιά βρεγμένα, μακριά. Ένα ξανθό όνειρο. Μια οπτασία. Σάστισα. Δεν ήξερα σε τι γλώσσα να πω γεια. Δεν ήξερα πως μιλάνε σε αυτά τα πλάσματα τα ανύπαρκτα, τα θεϊκά. Δεν ήξερα που πήγε το μυαλό και η φωνή μου. Φώναξα ένα γενικό, αόριστο, σαν άλαλο επιφώνημα ανθρώπου των σπηλαίων: έι! Γύρισε. Με κάρφωσε με μάτια μεγάλα και βαθιά. Πράσινα σκούρα. Χαμογέλασε. Και τώρα τι κάνω; Τι θέλω; Τι να πω; Τράπηκα σε φυγή. Έτρεξα! Δεν το πίστευα. Έτρεξα στ αλήθεια! Έφυγα μακρυά από την ομορφιά. Μακριά από τη φύση. Μακριά. Κρύφτηκα ξανά στο σπίτι μου. Και δεν βγήκα ποτέ. Ποτέ ξανά δεν τολμώ να συναντήσω ομορφιά. Φοβάμαι. Κι ο φόβος νικάει την ομορφιά. Νικάει τη φύση. Νικάει το θέλω. Με κάνει αδύναμο. Φοβάμαι. Μένω στο καβούκι μου. Είμαι ασφαλής. Κι...

Ένα τσίμπημα τέλους. Μια αμυδρή φωτεινή λωρίδα κι ύστερα το μηδεν. Μηδέν παλμοί. Μηδέν ζωή. Μηδέν φωνή. Μηδέν ανάσα. Θάνατος. Πόσο κοντά έχεις φτάσει στον θάνατο; Πόσες φορές τον έχεις χαϊδέψει, και πόσες φορές σε έχει προειδοποιήσει; Ένα τσίμπημα τέλους. Ένα χάδι φινάλε. Ένα φιλί αντίο. Ίσα που. Αλλά τόσο, που φτάνει και περισσεύει. Σ΄έχει μηνύσει ο θάνατος και συ του απαντάς με το λαμπρότερο χαμόγελό σου. Εσύ του απαντάς με ένα πάρτι. Αυτό ξέρεις. Αυτό κάνεις. Ένα τελευταίο πάρτι, καλωσορίσματος. Τον καλωσορίζεις και του λες: Έλα λοιπόν να σε γιορτάσουμε κι όταν τελειώσει το πάρτυ φεύγουμε μαζί. Μικρό, ερωτικό, θανατηφόρο ραντεβού. Κάνε λοιπόν το πάρτι να διαρκέσει. Βάζε μουσικές. Αλκοόλ. Χόρεψε. Κάνε τον θάνατο να σε ξεχάσει και να φλερτάρει εδώ κι εκεί. Κάν' τον να χορέψει στις μουσικές που εσύ διαλέγεις. Μη φοβάσαι, έτσι κι αλλιώς, μαζί θα φύγετε στο τέλος. Το τέλος του ανήκει. Απο δώ και π...

Σκέψεις της νύχτας άφθονες. Λέξεις της νύχτας λίγες. Φοβάσαι το ύστερα. Φοβάσαι "μήπως και". Φοβάσαι. Κι είσαι μόνος περίπου. Και κρυφά στολίζεις κήπους. Και κρυφά ανθίζεις μουσικές. Και κρυφά λογαριάζεις το απόθεμα της δύναμης. Και κρυφά ανασαίνεις το οξύγόνο που δικαιούσαι. Γιατί αλήθεια τόσος κόπος; Τι κερδίζει ο χαμένος; Τι κερδίζει ο κερδισμένος; Ποιός κερδίζει τελικά; Φοβάσαι. Τη νίκη. Φοβάσαι το λάθος. Φοβάσαι το σωστό. Ποιός κερδίζει τελικά; Το βρίσκεις. Το αφήνεις. Το φοβάσαι. Το βρίσκεις. Το κρατάς. Φεύγει. Φοβάσαι. Ξανά. Φοβάσαι. Έρχεται πίσω. Φοβάσαι. Σ΄ακουμπάει. Ποιός κερδίζει τελικά; Τι κερδίζει; Τι κρύβεις; Τι νομίζεις; Τι φοβάσαι; Ποιόν; Άνθισε έξω. Ανέπνευσε έξω. Στόλισε έξω. Λογάριασε έξω. Ποιός χάνει; Ποιός κερδίζει; Ποιός ξέρει;

Το μόνο που ήθελα ήταν να φιλήσω την ελιά κάτω από το μάτι σου. Ελιά σαν δάκρυ που στέγνωσε εκεί για πάντα. Ελιά σαν δάκρυ από έναν πόνο που δεν έλεγε να φύγει. Άσε με να φιλήσω την ελιά κάτω από το μάτι σου. Όλη η φύση στο πρόσωπό σου: Καφέ ελιά και πράσινη ίριδα. Θέλω τη φύση σου να φιλήσω κι ας μην καθρεφτιστώ ποτέ στο μάτι αυτό. Όλη τη φύση σου να φιλήσω να γευτώ τον πόνο στις μικρές χαρακιές. Στο μάτι. Στο πλάι.  Κάτω. Παντού μικρές χαρακιές. Σημάδια. Ελιές. Η ελιά. Το μόνο που ήθελα όλο το βράδυ εκείνο, που χορεύαμε καταργώντας βαρύτητα και πίστη, ήταν να φιλήσω την ελιά κάτω απ΄το μάτι σου. Το μόνο που κατάφερα ήταν να φιλήσω τα χείλη σου. Μα κάτω από το σύννεφο του μονού που με ακολουθεί, ακόμα κι αυτό το ασήμαντο φιλί στα χείλη,  το μικρό, το περαστικό, το γεμάτο καπνό κι αλκοόλ φιλί στα χείλη, ουράνιο τόξο - γέφυρα στον κόσμο των διπλών.

Είμαστε όλοι εραστές. Εγώ και ΄συ που κάτι μας ενώνει, είμαστε εραστές. Ερωτευόμαστε και διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει: Το σώμα. Και θέλουμε το σώμα να είναι κοντά μας. Του βγάζουμε ονόματα: Φίλε, μωρό, αγάπη. Το ζηλεύουμε. Το θαυμάζουμε. Το κάνουμε παρέα. Το θέλουμε δίπλα μας στα ωραία και τα στραβά. Θέλουμε να μας αγκαλιάζει. Θέλουμε να μας φιλάει. Θέλουμε να μας αγαπάει. Και κάνουμε και 'μεις το ίδιο. Είμαστε όλοι εραστές. Το όνομα δεν ορίζει την ιδιότητα. Οι ιδιότητες κρύβουν τη φύση. Η φύση κουβαλάει το ένστικτο. Ο έρωτας είναι ένστικτο. Η αγάπη δεν φέρει αυτόν τον τίτλο. Η αγάπη είναι σκέψη. Ερωτευμένοι είμαστε. Μ' αυτούς όλους που διεκδικούμε στο πλευρό μας. Μ΄αυτούς που μας συμπληρώνουν. Μ' αυτούς που μας εκνευρίζουν. Μ' αυτούς που μας οδηγούν στην σχιζοφρένεια, βήμα το βήμα. Μ΄αυτούς που μας ακουμπάνε και ζαλιζόμαστε. Κι ονόμασέ τους όπως θες. Εγώ σου λέω πως είναι οι εραστές σου. Κάποιοι σε θέλουν μέσα τους. Άλλοι σε θέλουν ...

Σε πληγώνω και πληγώνομαι. Είναι όμως ο καιρός να  ξέρουμε. Χωρίς κανόνες και περιορισμούς. Αλλά με όριο το θάνατο ας δούμε ποιος θα βγει νικητής. Μόνο τότε θα σωθούμε ο ένας απ΄τον άλλο. Τα ενδοιάμεσα σε μας δεν πιάνουν. Θέλει έρωτα και θάνατο η απόσταση που μας ενώνει. Η απόσταση που μας χωρίζει. Γιατί το ξέρουμε κι οι δύο: μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα άγνωστης γης και κρυμμένων θησαυρών. Δεν κάνεις εσυ δεν κάνω κι εγω το πρώτο βήμα. Με πληγώνεις και πληγώνεσαι. Αλλά η αποστάσεις για να διανυθούν θέλουν και κόπο και ιδρώτα και βήματα μπρος και τόλμη. Μας λείπει ο εξοπλισμός κι ας έχουμε τα υλικά. Εσένα και μένα.

Φαντάζομαι ότι γίνεσαι το λουλούδι μου. Σε έχω σε μια απλή γλάστρα. Κλασική. Καφέ. Όχι σε αυτήν που σε πήρα. Σε έχω μεταφυτεύσει για να απλωθείς. Σου έχω βάλει λίπασμα. Σου έχω κόψει τα ξερά από την προηγούμενη ζωή σου. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Και περιμένω να ανθίσεις. Χρόνια τώρα. Και περιμένω να ανθίσεις. Τον τελευταίο μήνα σε ξορκίζω. Προσπαθώ να μη σε φαντάζομαι. Προσπαθώ να μη σε μεταφυτεύω. Προσπαθώ να μη σου κόβω τα ξερά. Προσπαθω να μη σου βάζω λίπασμα. Προσπαθώ να μήν περιμένω να ανθίσεις. Προσπαθώ να μην γίνεσαι το λουλούδι μου. Δεν κοπιάζω πολύ. Ένα λουλούδι είσαι. Και δεν είσαι καν. Γιατί μόνο σ΄έχω φανταστεί. Μόνο στο μυαλό σ' έχω ποτίσει.  Μόνο στο μυαλό σ' έχω φροντίσει. Μόνο στο μυαλό περιμένω να ανθίσεις. Μόνο που αν έρθεις καμια φορά και δεν σε αναγνωρίσω, άνθισε. Κι εγώ θα καταλάβω. Και θα σου κόψω τα ξε...