HOT CHOCOLATE AT THE BALCONY

Διαφορετικός κόσμος. Άλλος. Μπαίνεις στο σπίτι και μια άλλη μουσική, χαρούμενη, ενθουσιώδης σε υποδέχεται. Χαμόγελο στ´ αυτιά και φωνή στα ύψη. Χαίρεσαι που το έχεις αυτο στη ζωή σου. Και ποιος δεν θέλει μια ζεστη  Υποδοχη κάθε που μπαίνει σπίτι του. Χαρά στα ουράνια και κατανόηση ακόμα πιο πέρα. Μια διαίσθηση, μια γνώση για σένα και το μέσα σου. Ένας κάποιος που πριν λίγο καιρο δεν ήξερες καν. Ενας φίλος. Ένας καθημερινός κρίκος σύνδεσης των αυτών και των εκείνων. Ένας πασπαρτού συγκάτοικος. Μια θετική, ξινή ανα διαστήματα, αλλά θετική φυσική τάση. Ένας κόσμος κλεισμένος μέσα του γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες. Ένας φίλος. Αυτιά όλο του το σώμα για το δικό σου πρόβλημα. Βράδια με κλάματα να σου φτιάχνει χαμομήλι και να σε ρωτάει ξέροντας αλλά γνωρίζοντας και πως να στο αλαφρυνει " τώρα γιατί κλαίς;". Ξέρει πότε και τί. Σκληροπυρινικός και συναισθηματικός. Υπερπαραγωγή αλλά και λόου μπάτζετ. Συνδυασμός λιμάνι κι αλάνι αλλα σαλόνι και μποτέ. Σπάνια περίπτωση ταλαντούχου ατόμου....

Πόσο σκληρά κι επώδυνα με βασανίζουν τα φώτα των σπιτιών, το βράδυ. Η σκέψη μου πλάθει εικόνες έρωτα και με σκοτίζει. Με βουρκώνει. Που θα πάει, θα αφήσω κι εγώ το φως μου μια μέρα ανοιχτό. Κι όχι από αϋπνία. Ούτε θα το ´χω ξεχάσει. Θα το χω για να σε βλέπω σαν κοιμάσαι. Όταν έρθεις. Αν.

Είναι επικίνδυνο το ηλιοβασίλεμα. Κρατάει κλειδιά και ξεκλειδώνει αισθήσεις που έχεις ξεχάσει. Τις αφυπνίζει ύπουλα. Και καθώς αμέριμνα το ατενίζεις, θυμάσαι. Όχι πρόσωπα. Όχι καταστάσεις. Αισθήσεις αφυπνίζει. Ή αν θες καλύτερα αναμνήσεις αισθήσεων. Κι είναι επικίνδυνες οι αναμνήσεις. Κι είναι επικίνδυνες οι αισθήσεις. Στο ψιθυρίζει η καρδιά αυτό που θέλει, εμμονικά και ανα τακτά διαστήματα, ανάμεσα στο κάθε "είμαι καλά" που της λες. Δεν θέλει ούτε η καρδιά ούτε το σώμα αναμνήσεις αισθήσεων. Θέλει αυτες τις ίδιες παρούσες, ισχυρές, επιβλητικές. Θέλει η καρδιά την αφή. Θέλει την γεύση. Θέλει να μυρίσει για να συγκινηθει. Θέλει να ακούσει. Η καρδιά θέλει να βλέπει εικόνες. Καινούργιες, φρέσκες, ζωντανές. Είναι επικίνδυνη η καρδιά χωρίς αισθήσεις. Είναι επικίνδυνες οι αισθήσεις που παρήλθαν. Ειναι επικίνδυνο το ηλιοβασίλεμα. Μα αλήθεια, κι αυτό, τί φταίει;

Εκει που βρίσκεις θάλασσα να κολυμπάς. Πιο πέρα τα σύννεφα έχουν άλλα σχέδια. Κι εσυ άλλες προσδοκίες. Γί αυτο εκεί που τα νερά  ηχούν και τραγουδάνε, βούτα. Αλλιώς πάρε την πραμάτια σου και τράβα στην πόλη. Στον χαμό. Μην περιμένεις τον ήλιο να σου ζεστάνει το νερό. Η θάλασσα είναι ψυχρή γυναίκα και δεν τη νοιάζει η δικιά σου ζεστασιά. Θέλει να σε δει να τολμάς  και να βουτάς και να το απολαμβάνεις το κρύο της νερό. Αλλιως δεν σ´ αγκαλιάζει. Έτσι είναι οι θάλασσες.  Δίνουν σε αυτόν που δίνεται. Και φτύνουν αυτόν που κρύβεται στο πετσί του. Στο ξαναλέω: Εκεί που βρίσκεις θάλασσα, να κολυμπάς.

Δερμα σταρένιο. Σαν απ´ τον ήλιο καμένο. Όχι ακριβώς. Τσουρουφλισμένο, ίσα για να προκαλέσει το βλέμμα. Μαλλια μακριά, λυτά στο στήθος. Δυο μάτια όλο μελαγχολία με κοιτάζουν κατάματα  και με ζητάνε να τα φιλήσω. Ένα ένα να τα κάνω να χαμογελάσουν. Μέτωπο ζαρωμένο προς το κέντρο και φρύδια σμιχτά, σαν να με ρωτάνε "θα ´ρθεις;". Κι αυτά τα πράσινα βαθιά σκαμμένα μάτια που όλο αναίδεια ακόμα με κοιτούν και με προσκαλούν σε ένα παιχνίδι  που ποτέ δεν έχω παίξει. Μη χαμηλώνεις το βλέμμα. Μην το πας αλλού. Εγω θα γίνω για σένα άρωμα και αφρός στα μαλλιά σου. Εγώ θα είμαι η χτένα που θα λύνει τους κόμπους στα μαλλιά σου. Εγώ θα είμαι η μυρωδιά κι ο ιδρώτας σου. Θα ρουφήξω εγώ νερό απ´ την πηγή σου και θα ξεδιψάσω για δέκα ζωές. Και δεν θα μου είναι αρκετό. Θα θέλω συνέχεια το νερό σου, πηγή μου. Και τα μαλλιά σου για μαξιλάρι θέλω. Και τα μάτια σου θέλω, να με κυνηγάνε όπου κρυφτώ. Σαν ελάφι θα ξεφεύγω κι εσύ θα με κοιτάς ολοένα πιο βαθιά, πιο απροκάλυπτα, πιο διεκδιητικά. Όλοι σε θ...

Μέρες που πέρασαν χωρίς άδειασμα της σκέψης. Μέρες τώρα που με βρήκαν χωμένο σε υποθέσεις άλλων, όχι τρίτων, αλλά άλλων. Μέρες όμως με δυναστεύει ένα: Η ζωή δεν είναι γεμάτη αντιθέσεις αλλά αντιφάσεις. Δεν είναι μόνο που η μέρα μπαίνει στη νύχτα και το φως στη σκιά (και δεν μιλάω ρεαλιστικά), είναι που η ίδια η ζωή καθώς σου αποδεικνύει περίτρανα πόσο δίκιο είχε που σε έριξε εκεί που σε έριξε, ταυτόχρονα/παράλληλα προβάλλει με μεγάλη επιτυχία σε ενα λευκό τοίχο,κάπου εκεί κοντά, κάτι που συγκρούεται με την πρώτη της κουβέντα. Κι όχι μόνο αυτό αλλά εσύ θες να ξέρεις και τα δύο. Και το ξέρει η ζωή. Γι' αυτό το κάνει. Τη μια στιγμή είσαι γεμάτος γνώσεις και την άλλη στιγμή αισθάνεσαι πως δεν ξέρεις τίποτα. Κάποιον/κάτι στέλνει που το κάνει. Και δεν είναι αντίθεση αυτό. Είναι αντίφαση. Δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε στην πέτσα μας, να πούμε "α, εδώ είμαστε", να ζήσουμε για λίγο μια ψυχραιμία, μια απανεμιά.  Όχι πρέπει στην ίδια πρόταση να τσακωθεί με τον εαυτό της. Στο ίδι...

Φοβάμαι τη μέρα της έκρηξης. Τη μέρα της μεγάλης έκρηξης του μαγνητικού θυμού μου. Έλκει και ρουφάει ο θυμός τις καταστάσεις και τα λόγια. Τα ρίχνει βαθιά και κάνει πως τα ξεχνάει. Συσπείρωση στον πυθμένα των αναμνήσεων και των σκέψεων που δεν προέβαλαν ποτέ την ισχύ τους την ώρα που πυροδοτήθηκαν. Τη φοβάμαι τη μέρα αυτή. Την φοβάμαι πολύ. Αλλα την περιμένω.

Μπορείς να αγοράσεις όσα λουλούδια θες. Ο κήπος θα αργήσει να γίνει. Θέλει κόπο και φροντίδα. Δεν γίνεται ο κήπος με το πλήθος των λουλουδιών αλλά η φροντίδα σου φτιάχνει τον κήπο. Η υπομονή και η αγάπη για την ζωή του κάθε λουλουδιού ξεχωριστά. Κήπος είναι πια, τα πολλα λουλούδια μαζί, όταν εσύ τα έχεις εμποτίσει με καθημερινή περιποίηση. Αλλιώς αυτά μαραίνονται - και όχι κήπος, ούτε φυλλαράκι δεν μένει να σου κρατάει συντροφιά. Φρόντισε τα λουλούδια σου. Θέλουν να τους δίνεις νερό καθημερινά ειδικά όταν σφίγγουν οι ζέστες. Χάιδεψε τα στο φως της νύχτας και μίλησέ τους. Τα λουλούδια διαλέγουν πότε θα γίνουν κήπος. Το καταλαβαίνεις; Τα πέταλα συνωμοτούν και σε επιβραβεύουν. Μην είσαι τσιγγούνης με τα λουλούδια σου. Δώσε και λίγο παραπάνω. Για να κάνεις κήπο θέλει τρόπο και κόπο και αφοσίωση. Ξανά: Μπορείς να αγοράσεις όσα λουλούδια θες. Ο κήπος θα αργήσει να γίνει.

Θα ´ρθουν ανάποδα τα πράγματα. Είναι νόμος. Απ´ αυτους που δεν έχει γράψει ποτέ κανείς μα που με αυτούς μεγαλώνεις. Αυτους τους νόμους ξέρεις. Και δεν αλλάζει. Ξέρεις γιατί; Γιατί είναι νόμος της φύσης. Γιατι τα πράγματα δεν έρχονται ανάποδα. Είναι ανάποδα. Τα βάζουμε ΕΜΕΙΣ σε νόρμες  και κατευθύνσεις. Τα κλείνουμε σε κουτιά και τα εφαρμόζουμε σε στρογγυλές λεκάνες. Κι αυτά σαν μήκυτας παίρνουν το μέγεθος αυτό. Και προσαρμόζονται. Και κοιμόμαστε ήσυχα πως όλα είναι στη θέση τους. Όλα βαίνουν καλώς. Μα τα πράγματα φτιάχνονται και υπάρχουν για να αλλάξουν.  ΚΑΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ. Είτε απο μας τους ίδιους σε μια στιγμή οξείας ωριμότητας είτε από άλλα πράγματα. Κι ακόμα περισσότερο τα πράγματα θα αλλάξουν από μόνα τους. Δεν είναι ο χρόνος που τα αλλάζει.  Ειναι αυτά που σε βαριούνται να γκρινιάζεις για στασιμότητες βάλτους και μονοτονίες. Τα πράγματα είναι αυτο που είναι αναποδογυρίζονται και επιστρέφουν αλλάζουν χρώμα και διάθεση αλλά ΕΣΥ δεν το βλέπεις. Δεν το είδες ποτέ. Δεν ήθε...

Καμιά φορά τα πράγματα είναι ό,τι φαίνεται να είναι. Δεν χρειάζονται μεταφράσεις και μεταγλωτίσεις και υποσημειώσεις. Καμιά φορά οι άνθρωποι αυτό που λένε - αυτό θέλουν να πουν. Χωρίς κανένα κρυμμένο νόημα. Χωρίς ο ποιητής να εννοεί. Όλα κινούνται γύρω από τη σχέση που έχει αυτός που λέει κάτι κι αυτός που του το απευθύνει με την αλήθεια του μυαλού τους. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σαφές  και ξεκάθαρο και παντελώς διάφανο από το λέω αυτό που σκέφτομαι απερίφραστα και κοφτά. Χωρίς γλαφυρότητες περιγραφές και χρυσοπασπαλίσματα. Ονειρεύομαι καμιά φορά πως η ζωή μου παίρνει χρώματα. Γίνεται μπλέ τα βράδια και περπατάμε χέρι χέρι σε ένα πεζόδρομο με δέντρα και κόσμο. Στο πλάι κόσμος πίνει ρακές και γελάει και στη μέση εμείς κυλιόμαστε και τρέχουμε μέσα στα γρασίδια. Μετά ακούμε μουσική. Εσύ ακούς από το αριστερό ακουστικό κι εγώ από το δεξί. Ζούμε μια ταυτόχρονη στιγμή. Ακούμε την ίδια μουσική. Μετά γίνεται κόκκινη η ζωή. Τ...

Βγήκα τυχαια στο μπαλκόνι. Βράδυ. Ένα φεγγάρι τεράστιο άρχιζε τη νυχτερινή του βόλτα. Αυτό δεν έπρεπε να το χάσω. Εβγαλα τις καρέκλες στο μπαλκόνι κι ένα τραπέζι ίσα να χωράει ένα ποτήρι κρασί. Βρήκα κι ένα κερί κάπου καταχωνιασμένο που το είχα και ένα σπίρτο, το τελευταίο από ενα κουτί διαφημιστικό. Έβαλα μια λί στα μπλουζ να παίζει. Έφερα μαξιλάρια. Τα έβαλα στην καρέκλα. Δεν ήθελα να φοράω παπούτσια,  κι έτσι πήγα στη δωμάτιο και τα ´βγαλα. Σκούπισα και λίγο το μπαλκόνι και πότισα το γιασεμί. Ζεστάθηκα και έβγαλα και το μπουφάν. Ημουν έτοιμος. Βγήκα στο μπαλκόνι κι έκατσα. Πουθενά το φεγγάρι. Είχε προχωρήσει. Είχε κρυφτεί πίσω από την δίπλα πολυκατοικία. Μου πήρε τελικά πολύ χρόνο να προετοιμαστώ για να ζήσω δυο στιγμές με το φεγγάρι και λίγο κρασί. Πέρασε η ώρα στις λεπτομέρειες  και στη σκέψη για τελειότητα της στιγμής και η στιγμή δεν έφτασε ποτέ. Ή μάλλον έφτασε, μα δεν συνέβη. Δεν συνέβη γιατί δεν της το επετρεψα. Δεν απελευθέρωσα τον εαυτό μου απ´ τα περιττά ώστε να α...

Το τρομακτικο δεν ειναι που αλλάζουν οι εποχές. Ούτε που αλλάζουν οι άνθρωποι και φεύγουν μακριά μας. Το πραγματικά τρομαχτικό είναι που αλλάζουμε εμείς και ο τρόπος που ακουμπάμε πια τις εποχές και τους ανθρώπους. Κι ακόμα περισσότερο ο τρόπος που τους κοιτάμε. Μια μικρή μελαγχολία είχε απλώσει χαλί Στο μυαλό μού Λες και ήταν έτοιμη για μια μεγάλη υποδοχή: Κάποιο νέο ή μια μεγαλη αλλαγή. Το ένστικτο ωριμάζει πριν από μας για εμάς. Και είναι αυτό που μας σπρώχνει στα πράγματα  με μια μικρή κλωτσιά. Και το ξέρουμε πως καμία γνώση στα πράγματα και καμία θεωρία δεν θα μας ανάγκαζαν ποτε  να βουτήξουμε στα βαθιά. Δεν έχει ρίσκο η γνώση. Ρίσκο θα βρεις στην πράξη και στην αλάνθαστη φαντασία σου. Περίμενα λοιπόν να γίνει κάτι, μέχρι τη στιγμή που καταλαβα  πως όσο εγώ το περιμένω να συμβεί αυτό συμβαίνει και με συνεπαίρνει. Με σπρώχνει σε ένα ατέρμονο παιχνίδι αντοχής και υπομονής και ψυχικής και νοητικής δύναμης, Λες και κάποιος ήθελε να τσεκάρει αν αντέχω στα δύσκολα. Αν αντέ...

Δεν θέλει ειδικές μνείες. Θέλει αγάπη. Πρακτικά. Καθημερινά. Θέλει και να της το λες. Αλλά το μέσα της έχει ανάγκη να το βλέπει κι όχι να τ' ακούει. Όσο κι αν θες να φύγεις για το αλλού σου για το άλλο σου για το καινούργιο σου για το δικό σου, θα ναι εκεί. Θα ζητάς να είναι εκεί. Βαθιά μέσα σου η ανάγκη φωνάζει μάνα μακάρι να μην έφευγα ποτέ. Αλλά φεύγεις. Γιατί κι έτσι θέλεις κι έτσι πρέπει. Η ζωή το πρέπει το φευγιό και τους χωρισμούς. Είναι στο πλάνο. Υπάρχει όμως η γνώση της ψυχούλας σου- υπάρχει η γέυση απ' το δάκρυ σου τις νύχτες που 'σαι μόνος. Είναι και τα τραγούδια που στην θυμίζουν. Μακρυά και κοντά δεν έχει σημασία. Είναι εκεί. Αυτή είναι εκεί πάντα. Ό,τι κι αν λέει. Όσο δυνατά κι αν το λέει. Είναι εκεί και ξέρει. Πάντα ξέρει, να ξέρεις. Και μπορει να μην θυμάται πολλά μπορεί να χάνεται και να εμφανίζεται αλλά η μνήμη της δεν ξεχνάει και το σώμα της δεν έχει αφήσει λεπτό την αίσθηση της αποχώρησής σου από αυτό. Το μυαλό...

Θα μπω σε ενα μπαρ. Μικρό. Σκονισμένο. Σάπιο. Παλιό. Δυο τρεις θαμώνες γέροι με μια παλιά αίγλη αποτυπωμένη στα μάτια τους που γυαλίζουν. Μουσική ροκ εν ρολ και μπλουζ. Ξέρω πως δεν θα σε βρω εκεί. Αλλά μου αρέσει. Αισθάνομαι οικεία. Ζεστά. Με κοιτάνε περίεργα. Παραγγέλνω ένα απ' τα ίδια. Ο μπαρμαν ξέρει. Ή κάνεις πως ξέρει- όπως όλοι οι μπαρμαν. Η γεύση στο ποτό ταιριάζει με αυτό που είχα σκεφτεί. Μπαίνει ένα τραγούδι που ορίζω ως αγαπημένο. Χτυπάω το ποτό μου στο μπαρ κι αρχίζω να τραγουδάω δυνατά. Κανείς δεν με κοιτάει. Σαν να πρόκειται για κατι φυσιολογικό. Σταματάω. Κοιτάω τους θαμώνες. Έχουν ξενερώσει. Τους χαλάω την πιάτσα. Φοβούνται την αλλαγή της ρουτίνας. Δεν θέλουν την αλλαγή. Θέλουν μια ασφάλεια στα συμβάντα. Παραγγέλνω και δεύτερο ποτό. Αρχίζω να ζαλίζομαι. Λίγο ο κίτρινος φωτισμός λίγο το δυνατό ποτό με αποδυναμώνουν. Η εξουσία του μπαρμαν επάνω μου, που ασκείται έμμεσα αλλά τόσο ισχυρά, μου ερεθίζει τη σκέψη. Εικόνες βροχ...

Η άνοιξη είναι ό,τι τη θέλουμε να είναι και έρχεται όταν την έχουμε ανάγκη. Δεν είναι εποχή η άνοιξη. Είναι ανακωχή. Κι όπως σε κάθε πόλεμο τα μηνύματα δεν φτάνουν αμέσως. Παίρνει χρόνο να σταματήσουν τα όπλα να πυροβολούν και οι στρατιώτες να σηκώνουν το χέρι πεθαίνοντας. Όπως και η ανακωχή η άνοιξη έρχεται στο απόλυτο σημείο. Στο μηδέν. Εκεί που το τίποτα κυριαρχεί στο όλα και οι άνθρωποι επιτίθενται πια χωρίς λόγο. Όταν τα όπλα βάλλουν αυτόματα απέναντι θερίζοντας κάθε ζωντανή ύπαρξη. Πόλεμος δεν είναι ο χειμώνας. Ειρήνη δεν είναι το καλοκαίρι. Η επίδρασή τους στις συμπεριφορές μας είναι. Κάθε που βρέχει το μέσα μας βρυχάται κι εκτονώνεται αδέξια σε συναισθηματικά ουρλιαχτά που ξεκουφαίνουν και την πιο ισχυρή στιγμή. Κι ο ήλιος; Απογυμνώνει κορμιά και διαθέσεις και διαστέλλει τα πιο θερμά χαμόγελα. Μα πες μου: Τον χειμώνα δεν είναι που αγκαλιαζόμαστε περισσότερο; Τον χειμώνα δεν είναι που κοιμόμαστε όλο και πιο σφιχτά; Τον χειμώνα δεν είναι που σε έχ...

Έχεις καταλάβει τίποτα απ' την ανατολή του ήλιου; Έντονα χρώματα. Πύρινη λαίλαπα έτοιμη να φωτίσει το σύμπαν- χωρίς αντάλλαγμα. Ομορφιά. Αποθεωτική ανάδυση μιας φύσης που καλπάζει. Εκθαμβωτικό, φλεγόμενο νόμισμα- αποπληρωμή μιας δύσκολης νύχτας. Καθημερινά. Ακούραστα. Ο ήλιος μιλάει. Εγώ μπορώ. Εσύ γιατί όχι ;

Ησυχία.  Από αυτές που πετσοκόβουν τις ψυχές και τα μυαλά. Κάπου στο βάθος μια θάλασσα που δεν μπορεί να ξεπλύνει ούτε την πιο ασήμαντη αμαρτία. Αστραπές τσακώνονται με τα νερά της και κεραυνοί ανάβουν για να επιβάλουν την τάξη - τους - στην ακάματη ησυχία. Στον δρόμο δεν περνάει κανείς παρά μόνο κάτι ξεχασμένα αμάξια, φαντάσματα, που σε κλωτσάνε με το ζόρι σ´ άλλες δεκαετίες. Γατιά που γδέρνουν το παράθυρο και ζητάνε τη ζέστη του καναπέ σου. Κι εσύ δεν την δίνεις γιατί την έχεις χρυσοπληρώσει την ησυχία για να σε τυρρανάει. Τοπίο βίας, και κάπου πιό πέρα ένα δέντρο να σου κόβει τη θέα. Κανένα ερώτημα δε χωλαίνει τη στιγμή. Κανένα γαμημένο ερώτημα -  μετά από πολύ καιρό- δεν καταπιέζει και δεν επιβάλλεται στην ήρεμη -πια- σκέψη μου. Κανένα. Καμία εξωσωματική και εξωνοητική βιαιότητα δεν διαπράτεται εις βάρος της  απόλυτα και αυτονόητα δικής μου στιγμής με τον ορίζοντα, και τα καιρικά του φαινόμενα. Αυτό - ίσως - έχει ακουμπήσει...

Το πέλαγος δε μίλησε ποτέ. Και τι να πει; Γιατί να ενδώσει και να απαντήσει σ´ ο,τι του προσάπτουμε οι άνθρωποι; Το πέλαγο ξέρει την ομορφιά  και τη δύναμή του. Ξέρει την ισχύ της ύπαρξής του και σε αφήνει καθηλωμένο  με το πρώτο αγριεμένο κι αφρισμένο κυματάκι που θα φτύσει. Δεν το ξέρουμε ακόμα πόσο μικροί είμαστε. Ούτε να κρυφτούμε μπορούμε ούτε να ουρλιάξουμε. Έχεις προσέξει πως σβήνει η φωνή σαν τη ρίξεις στο πέλαγο; Κολυμπάς. Δες τον εαυτο σου από ψηλά. Πιο ψηλά. Και πιο ψηλά. Μικρός. Πολύ μικρός για να τραγουδησεις. Θυμήσου σαν φτάσεις στη στεριά να είσαι ταπεινός. Να ξέρεις πως κάπου υπάρχουν πελάγη κι ωκεανοί που μπορουν να σε εξαφανίσουν - να σε καταπιούν, εν ριπή οφθαλμού. Δεν έχω δει ποτέ μου υπερόπτη ναυτικό. Κι αν είδα Είναι που επέζησε του πελάγου πολλές φορές. Είναι που στάθηκε τυχερός. Γί αυτή του την τύχη καυχάται ο υπερόπτης ναυτικός. Γι ´ αυτή του τη μεγάλη τύχη. Για τ´ άλλα - τα μεγάλα- είναι ταπεινός και σκυβει το κεφάλι. Δεν σταματά πουθενά! Τίποτα δεν τ...

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα! Αν ο Θεός μου  δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα ...

Φοβάμαι τα λάθη που αλλάζουν ονόματα, τα δάση που καίγονται γρήγορα και τα νερά που πριν ανασάνεις σε πνίγουν. Κοιμάμαι ανήσυχος χωρίς φως να καίει γιατι τις μέρες τα πρωινά ειναι βουτηγμένα στον ήλιο. Φοβάμαι, εκει γύρω στις έξι το πρωί που η νύχτα έχει πιει κι αλλάζει πρόσωπο - γλυκαίνει. Κρύβομαι για να μην συναντήσω εμένα παλι και φοβηθώ κι ουρλιάξω και τρομάξω απ´ το ουρλιαχτό. Απλώνω τα χέρια στο πλάι και τα κρατάω μέχρι να πονέσω. Έτσι για να θυμηθώ πως είναι να αισθάνεσαι. Βρέχομαι τις μέρες με καταιγίδα ξαφνική επειδή τότε καταλαβαίνω πως μου ´χε λείψει.  Θυμώνω και ξαναθυμώνω με όσα δεν έχω τολμήσει να κάνω. Να σε φιλήσω νωρίτερα. Να σε διώξω νωρίτερα. Να σηκωθώ νωρίτερα. Φοβάμαι τα λάθη που αλλάζουν ονόματα. Σήμερα εσύ το λάθος. Αύριο εκείνο και τούτο. Κλείνω τις πόρτες σφαλιστά να μην μπαίνει κανεις  και μετα αναρωτιέμαι που να πήγαν όλοι. Στριμώχνω τα ρουχα μου στην ντουλάπα κι έτσι το δωμάτιο κου φαίνεται καθαρό. Φοβάμαι τα λάθη που αλλαζουν ονόματα. Μα ιδια κι α...